KA NJËQINDË VJETË

 

Kam njëqindë vjetë

Hap e mbyllë varre

E si mbledhë

Se si mbledhë dot

Eshtrat e t`bijëve

 

Kam njëqindë vjet

Hap e mbyll varre

e korba e zezë mbi kokë

s`mi ndahet

se s`mi ndahet

mortit

 

kam njëqindë vjetë

që s`pushoi

duke hapur varre

e mbjellë

dhimbjet e shpirtit

në oborr

 

ka njëqind vjetë

që korba e veriut

shtatit tim

ma pin gjakun e fisit

e mbjell krim

oborreve tona

 

medet ç`simbiozë

hapsirave tona?

ÇASTE E MALL

 

Nga largësia

nga udhët, ikjet

kur të zë malli

 

Del një këngë e etshme

e ti vajton vetmisë

çastet e djegshme

 

Flatrat e ditës

S’kanë të ndalur

pas shtatëdhjetë e shtatë

bjeshkëve

 

Alpet mbyten mallit

për pak përqafim

Sharri

 

Medet

kur të kurthojnë udhët

 

       Zvicër, 2020

LARG

 

Tek ia lëmon

Ballin fjalës

Kënga të digjet mes buzëve

 

Deri sa përpush prushin

Në muzën e mendimit

Malli t’i djeg frymëzimet

 

Dhe kur kërkon

Që fjalës t’i japësh krahë

Ajo ikën përtej shtatëdhjetë e shtatë bjeshkëve

 

Vetmia digjet e harruar

Mes Alpesh

 

     2020

FJALA IME

 

Nuk e di nga pikoi

si shkëndijë drite

 

nga muzë e dhimbjes

e nga malli

 

shkëlqimin ta ngrita

në kupë të qiellit

 

tani m’i bën dritë

mosharrimit

udhëve të përmallimit

 

Derisa jemi bërë një

këtij parakalimi

 

    Zvicër, 2020

SHTEGTIM

 

Nga harta e mendimit

i mblodhëm udhët

një lëmsh ikjesh mbi topth

 

Askush s’ia gjeti fillin

e as fundin

kësaj zallahie udhësh

 

Mbeti etje në kërkim

myhyri i fatit

e askund s'u gjet

 

A vrapohet pas ëndrrës

si hije e tërbuar

udhëve të mashtrimit

 

mbetëm shtegtarë

o ju të uruar...!

 

       Zvicër, 2020

NËN PENTAGRAMN

E DHIMBJES

 

I shoqëruar me vetminë

Tek po e shtrydhte

Dhimbjen e shpirtit

Po i këndonte

Mallit

 

Prangat e dekadave

Të udhëve

Ia kishin burgosur

Dhimbjen në shpirt

E nën grilat e moskthimeve

Peng kish mbetur

Alpeve

 

Dhe sa herë

Zihej me vetminë

Nga dhimbja e shpirtit

Nxirrte notat e pentagramit të mallit

Dhe këngët e dhimbjes

Që i kishte ruajtur

Të paprekshme

Diku thellë

Në memoaret e shpirtit

 

Me notat e dhimbjes

I këndonte Atdheut

Tek ia flladiste

Dhimbjes plagën

 

Kush thotë

Se vaji i burrit

Nuk është kënga

FJALA E SHPIRTIT

 

Malli e kish zënë peng

E po e grinte heshtjen

Vetmisë Alpine

 

Nën një tavernë

Të bezdisshme vetmisë

Me reliktet e ruajtura

Të shpirtit

Po i thurte

Këngët e dhimbjes

 

Dekadave po zihej

Me largësitë

Dhe mallkimin

Që e thërriste harrimit

Po shpirtin e këngës

Që e ruante në gji

S`ia shkulën udhët

 

Dhimbjen e bëri këngë

E i dha flatra

Pa ia lënduar

As edhe një pupël të vetme

Reliktit të fjalës

Deri në gurrën e shpirtit

Që gurgullon shqip

 

ZOGJTË E MALIT 

 

Shtegtojnë fushave e maleve

askund s’i gjen

Orë ndalimit

 

Flatrave të purpurta 

Alpet e Sharri

Vizatojnë ylberet në mes

 

S’kanë as ku t’i lënë këngët

E as ku ta zënë strofullin

Trazuar i kanë udhët

Imazhit të ikjeve

Digjen të zjarrmishme

E s’i zë vendi

 

Strofullit të kthimeve

Ta kanë zënë diellin e së ardhmes

Vendi s’u mbeti

 

Medet për krahët e tyre

Të dërmuar arratisë

Pa zënë vend askund

GJURMËT E NJË DHIMBJEJE

 

Një gjurmë e vjetër krimi

M’i shpoi portat e llamarinta

Të një dhimbjeje që rrjedh

E ditën ma bëri

Përtej oborri

Muret e kujtimeve u skuqën

 

Përmes vrimës së vjetër

Përtej portës së hekurt

Ikën dhimbjet e moçme

E ranë të plandosura

Në mes të oborrit

Bashkë me hijen e gjyshes

 

Jashtë porte

Apokalipsi i veriut të zi

Krimit s`ia ndal dorën

Tek mbjell orë e çast

Gjurmë të zeza

 

Këtejpari ra barbari

Gjurmët më thanë

ATA S`U KTHYEN SIVJET

 

Strehëve të mallit u lëvarrën kthimet

Ylbere largësish u ngritën ëndrrat

Motmoti i Kovidit mbylli gardhiqet e Evropës

 

Zhgënjimit digjet bukuria e stinës

Malli i mbyllur kafazeve të largësive

Zogjtë e degdisur s’u kthyen strofullit sivjet

 

Kullave mbetën mbyllur pritjet

Merimangat i dubluan mburojat te porta

Oxhaku i pikëlluar pikon blozën e mungesës

 

Ata s`u kthyen me verën sivjet

Mbetën ëndrra pritjes diku larg

Deri në ditën kur Korona të jetë harruar

PRITJET MBETËN PENG

 

Askush nuk ia di fatin e ditës së kthimeve

Udhët mbetën udhëve të pritjes

Malli i shtrëngoi dhëmbët e zemërimit dhe dhimbjen

 

Dikush po e luan lojën e pangopshmërisë mbi topth

Kasta e treqind koluarëve të fildishta argëtohet

Me fatin e kokave të Zotit, tek ua qep qefinët

 

Politika i fërkon duart e si ngopet etja

Ujku kërkon mjegull thotë urtia e të urtit

Kokat janë bërë numra mbi këtë topth

 

Kovid ia vunë emrin gjithë kësaj zallahie

Lëmsh u bë e liga ec e gjeja fillin krimit

Medet ç`lojë bizare po luhet me njerëzimin

 

Pritjet e kthimeve mbetën pengë mbi gardhiqe

Evropa i mbylli portat e vajtjeardhjeve

Vetëm malli udhëtoi për Atdhe pa ne

VERA PO IKËN PA NE

 

Diku larg-larg vendit tim

Ikën vera me hapa të rëndë e përtim

Bluaj ëndrrat e mallit që ikën pa mua me nxitim

E mua më lë këtu në ballkonin e hotelit plot zhgënjim

 

Nga ky vend i huaj dhe i largët

Këtij qyteti plot vapë e diell përvëlues

Ditën në i thënçin pushime e djeg e e nxij në mërzi

Përplot me zhgënjim përcëllues

 

Vera po pëlcet nga gëzhoja e pandemisë

As Kovidit s`ia ka hallin e si bindet kësaj enigme

Evropa ka ikur në pushim qetësisë

Veç Ballkani zihet e përzihet kësaj zallahie

 

Vera po ikën diku larg-larg mallit tim

Në një vend të tretë ku kripa pëlcet në pikë të diellit

Biletat e prera përplot zhgënjim

Mbetën në sirtar duke pritur atje përtej kufirit

VRAPI PAS ËNDRRËS

 

Kur të të marrin udhët

Edhe i harruar mund të mbetesh

Kthimit si dihet kurrë

 

Duke e ndjekur ëndrrën

Nata mund të të zërë në shkretëtirë

E dita të të gjejë edhe pa varr

 

Atje larg ku t’i ndjek mashtrimin tënd

Edhe dielli ajri e toka janë të huajat

Ti dhe vetmia jote jeni një

 

Një ditë ëndrra jote mund të të shuhet

Edhe qiriu yt të të fiket

Pa ia parë shkëndijën e fundit askush

 

Jo më kot vrapit pas ëndrrës i thuhet harrim

 

TI QË NDOQE UDHËN E ËNDRRAVE

 

Ty që ke mbetur diku larg

Ëndrrat i gjuan me gur

Malli të ka djegur në çdo varg

E fjala plot dhimbje mbi gur

 

Ty që të ka harruar largësia

Udhët e vetmia jeni bërë një

Nga fjala të pikon orë e çast mërzia

E malli me ty jeni një

 

Ty që ndoqe udhën e ëndrrave

E myhyrin s’e gjete se s’e gjete dot

Fjala në varg është mbytur dhimbjeve

E kënga të pikon vetëm lot

 

Ty një ditë edhe ëndrrat do të të shuhen

Edhe vrapi pas fatit të mashtruar

Vetëm fjala e mallit në pergamenën e bardhë e përvëluar

Edhe atëherë kur hija jote të jetë harruar

TI MBETE UDHË

 

Nga hija jote si mbeti asgjë mallit

as edhe një copëz imazh

të ta ruajë kujtimin

 

harrimi i ka shkulur të gjitha gjurmët

mbi udhët e ecjes sate

janë tkurrur sokaqet

 

edhe kujtesës së këngëve nëpër lagje

u është shuar zëri

nga pentagrami i mungesës

 

Ëndrrat e pritjes janë lëvjerrë avllive skaj udhës

e i bëjnë roje mbathcave të kthimeve

mbi rrjetë merimangash pikon malli

 

ti mbete udhë e arratisur

 

    Zvicër, Grabs, 2020

 

 

HESHTUR FILLIKAT

 

Të flasësh me heshtjen ulur në kafe

E të grindesh me udhët nëse të kanë marrë

Diku i harruar humbellave të Evropës

Të shërosh ëndrrat nëpër mall

 

Nganjëherë çastet zemërohen me udhët

Dhe me portat që sivjet na i mbyllën

E nganjëherë arsyetimeve ngushëllohem

Edhe pse largësia e mallit na shtrydhën

 

Nganjëherë pikon dhe mendim i brishtë

Pandeminë e vitit të mbrapshtë mallkon

Kafeja mbi tavolinë merr pamjen e trishtuar

Duke flatruar mendimeve pa e pirë e harron

 

Me heshtjen ndodh edhe të grindemi

Mendimeve diku larg në harrim

Sepse asnjëri e as tjetri largësisë së mallit s’i bindemi

Tek na ikën pabesisht e neve në kafene ulur na mashtron

 

        Zvicër, Grabs 2020

ORË E NDALUR

 

Orë e ndalur shqiptare s’bën përpara

Mbi sheshet tona ka rënë shëmti

e dekadave të brishta

Kullën moti e ka nëpërkëmbur jo njerëzorja

Virtytet e liga na i kanë pushtuar hapësirat

 

Parisë tek oxhaku moti i ka rënë hije e ligë

Çdo ditë tek ia përbaltin ballin e atdheut

 

E me etje të ligë përpiqen ta ndërtojnë kolltukun e lakmisë

Me urinë e ushunjzave

nëpër damarët e atdheut

Mbjellin mallkimin e të nesërmeve të zeza

 

Rrahagjokset i nxjerrin te sheshi pa fije turpi

Tek e trazojnë mizat e sokakut

Me përrallat e pallateve të brishta

 

E ora jonë s’bën se s’bën përpara

 

E ç’t’i japin udhëve filizave të ikjes

Pos kopallave të liga dhe popullzimit për kosh

Me lavdinë e rrejshme tek ia servojnë vetes

 

Harrojnë se kush ishin dje e në ç’pjata lëpinë

Heu, Dardani se në ç’duar të liga ke rënë!

 

Mjeshtrit tënd ju paska ndryshkur koka

Ndaj të ka zënë mallkimi i kësaj zallahie

Vaj halli për ty e për të ardhmen, Atdhe

KUR NA I DHANË IKJET

 

Kur na  i dhanë ikjet

Na i shaluan me vete edhe dëshirat e njoma

Si shishe kristali na i thyen

Ëndrrat për dritën e së ardhmes

Për vete na e mbajtën Atdheun

Që t’ia shtypnin kokën diellit

 

Kur na i dhanë ikjet

Harruan të na e shkulnin idealin nga gjoksi

Edhe ikjes na i thyen udhët

E me gurë pas shpine na i humbën gjurmët

Armiq të popullit na shpallën

E popullit ia shtypën kokën vetë

 

Kur na i dhanë ikjet

Kujtuan se guximin na e vranë në palcë

Me skafandra e me poterë

Kujtuan se na e shuan zjarrin në vatër

Harruan se në frëngjinë e kullës

E kishim lëvjerrë amanetin e gjyshit

 

Kur na i dhanë ikjet

Kujtuan se diellit i ngritën eklipin

Se pranverës ia këputën të gjitha lulet

Edhe rrënjët ia shkulën

Harruan se liria i ka rrënjët në gjak

E rritë lulëkuqe për Atdheun

RUAJE NOSTALGJINË!

 

Mos ik

Pa i djegur ëndrrat

E netëve të vetmuara

 

Mblidhi ato

Si relikte të shenjta

E mbylli ato në kutinë e zemrës

Të të mos rrjedhin harrimit

 

E kur të të pushtojë

Muza e dhembjes

Mungesën shëroje

Me melhemin e kujtimeve

SHËTITJE NË KOHË PANDEMIE

 

Me skafandrën e guximit

Mbështjell e kam ankthin

Makthin e apokalipsës

Përtej karantinës dua ta sfidoj

Deri kur i fshehur pas perdeve

Nga ushtri e Covidit?

 

Pak ajër të pastër dhe pak qiell

Dhe një freski buzë liqenit

Përtej armatës së Coronës

E kobit mediatik që terrorizon orë e çast

S’dua t’i bindem karantinës

As zagushisë që na ka mbërthyer shpirtin

 

Ecja buzë liqenit dhe loja e pulëbardhave

Na nxjerr përtej ankthit

Ditët e karantinës harrohen

Diku prapa perdeve si një epokë e tmerrit

E çastet buzë liqenit në Buchs

Marrin ngjyrat e pranverës alpike

Si një çlirim shpirtëror

Në kohë pandemie

 

     Buchs, Zvicër, 31 mars 2020

 

DHE PO TË KTHEHESHA

Dhe po t’i kthehesha moshës ende pa vënë brisk në fytyrë
Këngët për Atdheun ndër V'rrina do t’i tundnin malet
Për dritën e së nesërmes edhe pionier do të hyja në ilegale
Me daullen e guximit do t’i tundoja katundet deri në sheshin e Avdylit

Për amanetin e bashkimit kandilin e idealizmit ndezur do ta mbaja

Dhe asnjë hap nga udha e ndjekur s’do ta kisha ndryshuar

Eh, po t’i ktheheshim bankave të dijes e dritës
Diellin e majës së fjalës do ta kisha kërkuar ditë e natë
Me të do të ndërtoja kështjellat ma të larta të vargut e të mendimit

Atdheut do t’i thurja kurorën e vargjeve të dritës
Dhe me brumin e tyre do të gatuaja bukën e pathyer të së nesërmes

Me fjalë do t’i shkundja bjeshkët deri në majën e Pashtrikut

Me ujkun e zi në arenën e sheshit do të ndesheshim përditë
E s’kish skafandër e helmetë që do të na e trembte guximin

Zjarrin në gji për vorbullën e pazier të Atdheut kush s’do ta shuante

As etjen e madhe për diellin e lirë korbat s’do t’i duroja
Ditë e natë zgjimit thirrje e pamflete do t’i shkruaja atje në internate

E me shokët e ilegales deri te sheshi i Lidhjes do ta zbukuroja

Me udhët e ikjes kurrë nuk u pajtuam as me harrimet larg
Por, jo edhe me prangat e kafazit të na mbyllin e te ndrydhemi të harruar

Me dëshirë as lulja kurrë nuk do të thahej në kopsht
As edhe terri s’do t’ia lëshonte dritën e diellit në mëngjes
As zogu s’do ta braktiste folenë e tij kur i turret gjarpëri i zi

Ndaj domosdoshmërisht na zgjodhi për pikë ikja

Jo se udhët na hodhën harrimeve e me harrimet u harruam
Me vete morën shkëndijat e idealit e në mal idealesh e shndërruam

E me kushtrimin e tij sheshet e botës në jehona kumbuan:
Gjeneva, Berni, Cyrihu, Parisi, Berlini... kujtimet në kronika na i ruajnë

Gjurmët e kërkesave tona kujdestarojnë kancelarive deri në zyrat e OKB-së

Dhe po t’i kthehem dekadave përsëri do ta ndiqja të njëjtën udhë

Dhe ora e maleve të atdheut domosdoshmërisht erdhi me flakët
Jo se e kishim kërkuar, por liria nuk po vinte me lule e pëllumba

Ujkut të veriut të zi i duhej zënë prita e përzënë nga oborret e kullës sonë

Dhe jo se na gjeti pritjeve të kota, por e kishim pritur gjatë ditën e flakëve

Pa më të voglën mëdyshje ishim e mbetëm logjistika e maleve edhe nga larg

E kullat në atdhe i kishim bërë strehë dhe sofër për bartësit e dritës

 

E dita e bardhë që mbushi kullat, dritë na gjeti faqebardhë

Gjithmonë në ballë të detyrave për ditën e ardhë
S’na përkuli korba e veriut me skafandra e helmeta
As motet e liga që na i sollën të tjerët me misionet e veta
As bajraqet e ulëta të fiseve e të katundeve me politikat e veta

Mbetem ideal i kombit e i atdheut, se jemi bijtë e shqipes, heu tungjatjeta!

PANDEMI

Në karantinën e vetizolimit
E mbyllën njerëzimin
Ia vranë ajrin, ujin e diellin
Tokën e ruajtën për mort

Në zanafillë është goditur gjeni i njeriut
Deri në shfarosje, mos o Zot!

Bota e ka humbur drejtpeshimin
Kësaj zallahie, kush s’ia di fatin!

Covid -19 është tmerri i padukshëm
Që flatron nga njëra frymë te tjetra
Pa ia parë fytyrën as shtatin

E rritën në laboratorë, thonë
Po s’u rrit se s’u rrit
Mbeti si një aziatik i vogël
Me sherr të madh

I duhej shtypur koka në zanafillë
Të mos bëhej sherr i botës

Medet, ç’mister?!

      14 Mars  2020

KËNGA E ZOGUT

 

Pa zbrit dhe ti zog kaqurrel

E ul këtu me mua

Nën lisin plot blerim

Pa zbrit t’ia marrim këngës të dy

E pak ta largojmë këtë mërzi

 

Pa zbrit njëherë këtu tek unë

Me këngën tënde plot cicërimë

Dhe nëse unë ta prishë këngën

Se nuk jam këngëtar si ti

Të paktën të ta mbaj refrenin

E ta hjek mërzinë

 

Pa zbrit këtu ti zog i Alpeve

Eja këtu me mallin tim bashkë të rrimë

Të paktën këtij vajit tim

Të zhuritur në mall

T’ia mbanë refrenin

E unë ta shuaj këtë mërzi që më grinë

 

Se kënga jote e ëmbël

Mua më sjell mall e nostalgji

Si dikur atje ndër lisa

Më kthe nga Alpet

Atje në timin Vërri

 

           Zvicër, 2018