Metafora

KUR NA I DHANË IKJET

 

Kur na  i dhanë ikjet

Na i shaluan me vete edhe dëshirat e njoma

Si shishe kristali na i thyen

Ëndrrat për dritën e së ardhmes

Për vete na e mbajtën Atdheun

Që t’ia shtypnin kokën diellit

 

Kur na i dhanë ikjet

Harruan të na e shkulnin idealin nga gjoksi

Edhe ikjes na i thyen udhët

E me gurë pas shpine na i humbën gjurmët

Armiq të popullit na shpallën

E popullit ia shtypën kokën vetë

 

Kur na i dhanë ikjet

Kujtuan se guximin na e vranë në palcë

Me skafandra e me poterë

Kujtuan se na e shuan zjarrin në vatër

Harruan se në frëngjinë e kullës

E kishim lëvjerrë amanetin e gjyshit

 

Kur na i dhanë ikjet

Kujtuan se diellit i ngritën eklipin

Se pranverës ia këputën të gjitha lulet

Edhe rrënjët ia shkulën

Harruan se liria i ka rrënjët në gjak

E rritë lulëkuqe për Atdheun