Metafora

DHE PO TË KTHEHESHA

Dhe po t’i kthehesha moshës ende pa vënë brisk në fytyrë
Këngët për Atdheun ndër V'rrina do t’i tundnin malet
Për dritën e së nesërmes edhe pionier do të hyja në ilegale
Me daullen e guximit do t’i tundoja katundet deri në sheshin e Avdylit

Për amanetin e bashkimit kandilin e idealizmit ndezur do ta mbaja

Dhe asnjë hap nga udha e ndjekur s’do ta kisha ndryshuar

Eh, po t’i ktheheshim bankave të dijes e dritës
Diellin e majës së fjalës do ta kisha kërkuar ditë e natë
Me të do të ndërtoja kështjellat ma të larta të vargut e të mendimit

Atdheut do t’i thurja kurorën e vargjeve të dritës
Dhe me brumin e tyre do të gatuaja bukën e pathyer të së nesërmes

Me fjalë do t’i shkundja bjeshkët deri në majën e Pashtrikut

Me ujkun e zi në arenën e sheshit do të ndesheshim përditë
E s’kish skafandër e helmetë që do të na e trembte guximin

Zjarrin në gji për vorbullën e pazier të Atdheut kush s’do ta shuante

As etjen e madhe për diellin e lirë korbat s’do t’i duroja
Ditë e natë zgjimit thirrje e pamflete do t’i shkruaja atje në internate

E me shokët e ilegales deri te sheshi i Lidhjes do ta zbukuroja

Me udhët e ikjes kurrë nuk u pajtuam as me harrimet larg
Por, jo edhe me prangat e kafazit të na mbyllin e te ndrydhemi të harruar

Me dëshirë as lulja kurrë nuk do të thahej në kopsht
As edhe terri s’do t’ia lëshonte dritën e diellit në mëngjes
As zogu s’do ta braktiste folenë e tij kur i turret gjarpëri i zi

Ndaj domosdoshmërisht na zgjodhi për pikë ikja

Jo se udhët na hodhën harrimeve e me harrimet u harruam
Me vete morën shkëndijat e idealit e në mal idealesh e shndërruam

E me kushtrimin e tij sheshet e botës në jehona kumbuan:
Gjeneva, Berni, Cyrihu, Parisi, Berlini... kujtimet në kronika na i ruajnë

Gjurmët e kërkesave tona kujdestarojnë kancelarive deri në zyrat e OKB-së

Dhe po t’i kthehem dekadave përsëri do ta ndiqja të njëjtën udhë

Dhe ora e maleve të atdheut domosdoshmërisht erdhi me flakët
Jo se e kishim kërkuar, por liria nuk po vinte me lule e pëllumba

Ujkut të veriut të zi i duhej zënë prita e përzënë nga oborret e kullës sonë

Dhe jo se na gjeti pritjeve të kota, por e kishim pritur gjatë ditën e flakëve

Pa më të voglën mëdyshje ishim e mbetëm logjistika e maleve edhe nga larg

E kullat në atdhe i kishim bërë strehë dhe sofër për bartësit e dritës

 

E dita e bardhë që mbushi kullat, dritë na gjeti faqebardhë

Gjithmonë në ballë të detyrave për ditën e ardhë
S’na përkuli korba e veriut me skafandra e helmeta
As motet e liga që na i sollën të tjerët me misionet e veta
As bajraqet e ulëta të fiseve e të katundeve me politikat e veta

Mbetem ideal i kombit e i atdheut, se jemi bijtë e shqipes, heu tungjatjeta!