FJALA IME

 

Nuk e di nga pikoi

si shkëndijë drite

 

nga muzë e dhimbjes

e nga malli

 

shkëlqimin ta ngrita

në kupë të qiellit

 

tani m’i bën dritë

mosharrimit

udhëve të përmallimit

 

Derisa jemi bërë një

këtij parakalimi

 

    Zvicër, 2020

SHTEGTIM

 

Nga harta e mendimit

i mblodhëm udhët

një lëmsh ikjesh mbi topth

 

Askush s’ia gjeti fillin

e as fundin

kësaj zallahie udhësh

 

Mbeti etje në kërkim

myhyri i fatit

e askund s'u gjet

 

A vrapohet pas ëndrrës

si hije e tërbuar

udhëve të mashtrimit

 

mbetëm shtegtarë

o ju të uruar...!

 

       Zvicër, 2020

NËN PENTAGRAMN

E DHIMBJES

 

I shoqëruar me vetminë

Tek po e shtrydhte

Dhimbjen e shpirtit

Po i këndonte

Mallit

 

Prangat e dekadave

Të udhëve

Ia kishin burgosur

Dhimbjen në shpirt

E nën grilat e moskthimeve

Peng kish mbetur

Alpeve

 

Dhe sa herë

Zihej me vetminë

Nga dhimbja e shpirtit

Nxirrte notat e pentagramit të mallit

Dhe këngët e dhimbjes

Që i kishte ruajtur

Të paprekshme

Diku thellë

Në memoaret e shpirtit

 

Me notat e dhimbjes

I këndonte Atdheut

Tek ia flladiste

Dhimbjes plagën

 

Kush thotë

Se vaji i burrit

Nuk është kënga

FJALA E SHPIRTIT

 

Malli e kish zënë peng

E po e grinte heshtjen

Vetmisë Alpine

 

Nën një tavernë

Të bezdisshme vetmisë

Me reliktet e ruajtura

Të shpirtit

Po i thurte

Këngët e dhimbjes

 

Dekadave po zihej

Me largësitë

Dhe mallkimin

Që e thërriste harrimit

Po shpirtin e këngës

Që e ruante në gji

S`ia shkulën udhët

 

Dhimbjen e bëri këngë

E i dha flatra

Pa ia lënduar

As edhe një pupël të vetme

Reliktit të fjalës

Deri në gurrën e shpirtit

Që gurgullon shqip

 

ZOGJTË E MALIT 

 

Shtegtojnë fushave e maleve

askund s’i gjen

Orë ndalimit

 

Flatrave të purpurta 

Alpet e Sharri

Vizatojnë ylberet në mes

 

S’kanë as ku t’i lënë këngët

E as ku ta zënë strofullin

Trazuar i kanë udhët

Imazhit të ikjeve

Digjen të zjarrmishme

E s’i zë vendi

 

Strofullit të kthimeve

Ta kanë zënë diellin e së ardhmes

Vendi s’u mbeti

 

Medet për krahët e tyre

Të dërmuar arratisë

Pa zënë vend askund

GJURMËT E NJË DHIMBJEJE

 

Një gjurmë e vjetër krimi

M’i shpoi portat e llamarinta

Të një dhimbjeje që rrjedh

E ditën ma bëri

Përtej oborri

Muret e kujtimeve u skuqën

 

Përmes vrimës së vjetër

Përtej portës së hekurt

Ikën dhimbjet e moçme

E ranë të plandosura

Në mes të oborrit

Bashkë me hijen e gjyshes

 

Jashtë porte

Apokalipsi i veriut të zi

Krimit s`ia ndal dorën

Tek mbjell orë e çast

Gjurmë të zeza

 

Këtejpari ra barbari

Gjurmët më thanë

ATA S`U KTHYEN SIVJET

 

Strehëve të mallit u lëvarrën kthimet

Ylbere largësish u ngritën ëndrrat

Motmoti i Kovidit mbylli gardhiqet e Evropës

 

Zhgënjimit digjet bukuria e stinës

Malli i mbyllur kafazeve të largësive

Zogjtë e degdisur s’u kthyen strofullit sivjet

 

Kullave mbetën mbyllur pritjet

Merimangat i dubluan mburojat te porta

Oxhaku i pikëlluar pikon blozën e mungesës

 

Ata s`u kthyen me verën sivjet

Mbetën ëndrra pritjes diku larg

Deri në ditën kur Korona të jetë harruar

PRITJET MBETËN PENG

 

Askush nuk ia di fatin e ditës së kthimeve

Udhët mbetën udhëve të pritjes

Malli i shtrëngoi dhëmbët e zemërimit dhe dhimbjen

 

Dikush po e luan lojën e pangopshmërisë mbi topth

Kasta e treqind koluarëve të fildishta argëtohet

Me fatin e kokave të Zotit, tek ua qep qefinët

 

Politika i fërkon duart e si ngopet etja

Ujku kërkon mjegull thotë urtia e të urtit

Kokat janë bërë numra mbi këtë topth

 

Kovid ia vunë emrin gjithë kësaj zallahie

Lëmsh u bë e liga ec e gjeja fillin krimit

Medet ç`lojë bizare po luhet me njerëzimin

 

Pritjet e kthimeve mbetën pengë mbi gardhiqe

Evropa i mbylli portat e vajtjeardhjeve

Vetëm malli udhëtoi për Atdhe pa ne

VERA PO IKËN PA NE

 

Diku larg-larg vendit tim

Ikën vera me hapa të rëndë e përtim

Bluaj ëndrrat e mallit që ikën pa mua me nxitim

E mua më lë këtu në ballkonin e hotelit plot zhgënjim

 

Nga ky vend i huaj dhe i largët

Këtij qyteti plot vapë e diell përvëlues

Ditën në i thënçin pushime e djeg e e nxij në mërzi

Përplot me zhgënjim përcëllues

 

Vera po pëlcet nga gëzhoja e pandemisë

As Kovidit s`ia ka hallin e si bindet kësaj enigme

Evropa ka ikur në pushim qetësisë

Veç Ballkani zihet e përzihet kësaj zallahie

 

Vera po ikën diku larg-larg mallit tim

Në një vend të tretë ku kripa pëlcet në pikë të diellit

Biletat e prera përplot zhgënjim

Mbetën në sirtar duke pritur atje përtej kufirit

VRAPI PAS ËNDRRËS

 

Kur të të marrin udhët

Edhe i harruar mund të mbetesh

Kthimit si dihet kurrë

 

Duke e ndjekur ëndrrën

Nata mund të të zërë në shkretëtirë

E dita të të gjejë edhe pa varr

 

Atje larg ku t’i ndjek mashtrimin tënd

Edhe dielli ajri e toka janë të huajat

Ti dhe vetmia jote jeni një

 

Një ditë ëndrra jote mund të të shuhet

Edhe qiriu yt të të fiket

Pa ia parë shkëndijën e fundit askush

 

Jo më kot vrapit pas ëndrrës i thuhet harrim

 

TI QË NDOQE UDHËN E ËNDRRAVE

 

Ty që ke mbetur diku larg

Ëndrrat i gjuan me gur

Malli të ka djegur në çdo varg

E fjala plot dhimbje mbi gur

 

Ty që të ka harruar largësia

Udhët e vetmia jeni bërë një

Nga fjala të pikon orë e çast mërzia

E malli me ty jeni një

 

Ty që ndoqe udhën e ëndrrave

E myhyrin s’e gjete se s’e gjete dot

Fjala në varg është mbytur dhimbjeve

E kënga të pikon vetëm lot

 

Ty një ditë edhe ëndrrat do të të shuhen

Edhe vrapi pas fatit të mashtruar

Vetëm fjala e mallit në pergamenën e bardhë e përvëluar

Edhe atëherë kur hija jote të jetë harruar

TI MBETE UDHË

 

Nga hija jote si mbeti asgjë mallit

as edhe një copëz imazh

të ta ruajë kujtimin

 

harrimi i ka shkulur të gjitha gjurmët

mbi udhët e ecjes sate

janë tkurrur sokaqet

 

edhe kujtesës së këngëve nëpër lagje

u është shuar zëri

nga pentagrami i mungesës

 

Ëndrrat e pritjes janë lëvjerrë avllive skaj udhës

e i bëjnë roje mbathcave të kthimeve

mbi rrjetë merimangash pikon malli

 

ti mbete udhë e arratisur

 

    Zvicër, Grabs, 2020

 

 

HESHTUR FILLIKAT

 

Të flasësh me heshtjen ulur në kafe

E të grindesh me udhët nëse të kanë marrë

Diku i harruar humbellave të Evropës

Të shërosh ëndrrat nëpër mall

 

Nganjëherë çastet zemërohen me udhët

Dhe me portat që sivjet na i mbyllën

E nganjëherë arsyetimeve ngushëllohem

Edhe pse largësia e mallit na shtrydhën

 

Nganjëherë pikon dhe mendim i brishtë

Pandeminë e vitit të mbrapshtë mallkon

Kafeja mbi tavolinë merr pamjen e trishtuar

Duke flatruar mendimeve pa e pirë e harron

 

Me heshtjen ndodh edhe të grindemi

Mendimeve diku larg në harrim

Sepse asnjëri e as tjetri largësisë së mallit s’i bindemi

Tek na ikën pabesisht e neve në kafene ulur na mashtron

 

        Zvicër, Grabs 2020