E DJESHMJA E ZEZË
E djeshmja e zezë
S’na ndahet se s’na ndahet assesi
Me kob e mort
Na rri te gardhi fqinji i zi
Shpatën e mpreh çdo ditë
Mbi hartën e Atdheut
Ajo na ndjek si hije
Me mjegull mëngjeseve tona harbon
S’na ndahet se s’na ndahet me ligësi
Ditëve tona të bardha
Assesi s’i bindet humbjes
Dhe krimit që i mbanë mbi shpinë
Kërkon koka të reja
Me krim të ri ta mbulojë të moçmin
E farës sonë ia kërkon harrimin
Që të mos pipoi shqip bima në këto troje
Etje hegjemoniste
E iu këputshin gjunjët këtij synimi
NË KUJTIM TË NJË LEGJENDE
Nga një ëndërr e trishtë
U zgjuan kujtimet
Dhe zbritën fjalës si në baladat e moçme
Për luftërat dhe trimat në zë
Malet oshtinë jehona
Në kërkim të diellit të munguar
Një ujk i zi plot kob e theror
Po m’i prishte ëndrrat
Kish zënë pritë skaj malit
E si i tërbuar po ndillte kobin
Seç më trazoi një krismë pushke
Dhe kafshën e zezë më s’e pashë
Ajo iku përpjetë pyllit
Si një gjind i tërbuar me kthetrat e përgjakura
Me vete kish marrë krimin
Dhe tmerrin ma e kishte lënë në oborr
Medet, ç’kob e trishtim
Më ra në kullë atij moti të kuq!
Nga ëndrrat dolën legjendat
E me fjalën ngritëm kalanë e baladës
Brenda mureve të saj
I gurtësuam kujtimet
Për të djeshmen e kuqe
Që u ndërtua me ashtin e kombit
ULËRIMA E UJKUT TË ZI
Nuk e di a e dëgjoni vazhdimisht
ulërimën e ujkut të zi
nuk e di nëse mua më ka hyrë frika në palcë
e s’më del dot as sot e kësaj dite
apo më tërheq largpamësia e kësaj
ulërime të ligë
Ulërimë e ujkut më ndjell kob
e s’m’i ndahet të ligës
me mort më sillet vërdallë
rreth oborrit të shtëpisë
e s’m’i lë të qetë as zogjtë e shqiponjës
tek m’i trazon e sjell mort
Me ligësi ma nxinë dhe qiellin rreth meje
e ma zënë dritën e diellit
që pranvera mos të agojë
në oborrin tim
e pema e farës sime
të mos rritet mbi këto troje
Mbrëmë përsëri rashë me ulërimën e tij
përtej gardhi
e s'më mori gjumi
gjithë natën e lume në roje
me martinën e gjyshit e bëmë syrin pishë
e kuvenduam deri në mëngjes
FQINJI I ZI
Eh, në ç’hall
Jemi me këta fqinjët
S’gjetëm se s’gjetëm qetësi
Jo vetëm atje te mezhda
Por, edhe në oborrin tonë
Në qafë na binë
Mbetëm qengja fajtorë
Në kopenë tonë
Edhe diellin
Shpesh po na e nxënë
Kështu është
Kur vetë luajmë me fatin tonë
E kur ke për fqinj
Ujkun e zi
S’të lë të qetë
As në oborrin tënd
E atje nga përtej gardhi
Gurin ta hedhë në oborr
E të fajëson për terror
Këlyshi i këlyshit
Të ujkut të zi
2020
___________
*Këlysh: I vogli i qenit, i ujkut, etj.
ATA IKËN ME KRIMIN
Ata erdhën me helmeta e skafandër
Dogjën ç’gjetën oborrit tonë
Mbollën vdekje kullave
Që ta shuanin jetën
Deshën edhe diellin ta nxënë
Të mos zbardhë as dita
Nga goja e nxirrnin helmin
E villnin me vrerin e zi
Të mbledhur nga stërgjyshërit e gjarprit
Atje në Kalamegdan
E ta shuanin edhe frymën e fundit
Të zogjve të shqipes
Me flakën e zjarrit
Dogjën ç’gjetën, edhe njeriun
Fusha, kodra e male
Mbuluan me varre
Dhe ikën veriut të zi
Me krimin në gji
