Poezi nga libri: Vegimet e heshtjes, Gëzim Ajgeraj
Vegimet e heshtjes
Janari me të ftohtit janë bërë një mbi Alpe
në degën e thatë kanë çelur lulet e acarit
ditës ia ngrinë edhe frymën e fundit të
shpirtit
të djeshmen e motit të përtejmë s’dua ta
kujtoj
ka ngrirë diku në acarin e ditës së parë të
janarit
bashkë me dhimbjet e lëna diku në
retrospektivë
me dy duar mbi heshtjen
shtrydhim imazhet e kristalta
tek ia numërojmë motet e udhëve të përmallta
përtej vegimet e mallit ikin tinëzisht
pa lejen time e as pasaportë s’marrin me vete
kryq e tërthor i bien kthimeve
me agimin e përtejmë të imazheve
ngrohim shpresat e motit të saponisur
se e nesërmja e fundstinës na pret diku larg
nisja nëpër vegime të përmallta
seç më ngrohu çastet e kësaj heshtjeje
vrastare
dita mori imazhet e kristalta përtej xhami
Grabs, Zvicër, 16 janar 2022
Çaste vegimi
Për një çast ra heshtja
Përballë syrit të pranverës përtej dritareve
Këtij udhëtimi të gjatë t’ia mbyllja sytë
E për pak imazhe përtej mallit e këtij
harrimi
Çastet po ktheheshin në vegime, i djegur nga
ky përmallim
Pranvera në Vërri po ma freskonte ballin
E syri i saj si një e posaçelur shkëlqente
hapësirave
Në kullën time të braktisur qysh moti
Plisbardhi ulur mbi gurë përpara derës
Po e këndonte këngën e stinës në heshtje
Tek përqafonte gëzimet e rikthimit të nipave
dhe mbesave
E nëna s’po i mbante lotët këtij vegimi
Përtej xhamit të cafe post diku në Alpe
Çasti i vegimit u thye si një kristal
Dhe u kthye në dhimbje që përmallshëm pikoi
Për plisbardhin që moti kishte ikur në botën
e përtejme
Dhe nëna, eh, nëna e djegur mallit për ne
Mars, 2022, Zvicër
Përtej vegimeve të moshës
Erëra të forta vegimesh
mbushin trastën e kujtimeve
dhe me vete marrin nostalgjinë
e moshës së lënë diku
në pritje të ëndrrave të thyera
që s’u mbetën as copëza shprese
për të nesërmen
nga copëzat e ëndrrave të thyera
ngritën kalanë e zhgënjimeve
që asnjëherë s’ia panë
as shkëndijën e dritës
të së nesërmeve të imagjinuara
nëpër ato vegime të trishta
nata alpike me ngjyrat e saj të zeza
na i kish pikturuar dekadat e arratisë
në pelerinën e mashtrimeve
dhe me to po e luante
lojën vjeshtës së vonë
mbi kokën time të stërlodhur
2022, Zvicër
Dëshpërimi
Heshtjes i vegojnë të bërat e të pabërat
Mëngjesi pikon përtej, nata heq perden e zezë
Kujtesës na i duhej të bluante të thëna e të
pathëna
Miell e as krunde s’mbetën në magjen e
mendimeve
Koha shterpë numëron pritje, ikjet e thata
Kokës së moshës ia rrihnim pamëshirshëm
fajësinë
Toleranca e tepruar ishte strukur si një
struc nën fajin
Agut që po pikonte dritë zhvisheshin të
pathënat
Herë- herë po i bluante vetëmëvete mulliri i
zhgënjimit
Dhe në çdo faqe që rihapej shihej një fytyrë
tjetër përtej
Drita e ditës që po zbardhte ndriçonte si një
kandil mbi zhgënjimin
E heshtja që iku me terrin po hynte
horizonteve të reja të mendimit
Dëshpërimi aspak nuk e theu pos tjetërsimit
në tjetër njeri
Mars 2022, Zvicër
Vegime me vjeshtë
Asnjë lajm, as letër e as fjalë nuk zbriti
sot
Mëngjesi ia behu i athët i ftohtë vesa mbi
Alpet ishin zgjuar herët me rrezet e para të
diellit
Faqet po ia fshinin ngadalë shkrepave të
mjegullta
E vjeshta si nuse e plakur shpalos bukurinë e
vonë
Përtej vegimeve të mia, dita shtrohet
përmallshëm
Pelerina e vjeshtës plot kolorit shtrohet mbi
shtatin e Vërrinit
Herë si nostalgji e herë si kujtim merr udhë
malli
E zbret mbi pemët vjeshtore atje ndër vreshta
Nëna, eh nëna, orë e çast ia helmon mallit
tek porta
Dhe ujit shpresat e pritjes për bijtë larg
Vetmia alpike ndrydhet heshtjes nëpër mall
E me copëzat e moteve larg kronikon udhët
Dhe imazhin e verdhë të vjeshtës së vonë
Për kthimet që u thinjën mbi kokë
E s’erdhën më
Grabs, nëntor, 2021
Motmoti në sekuenca të retrospektivës
Nga fletët e fundit të kalendarit në ikje
Pikojnë si flluska bore vegimet e imazheve të
motmotit
Mbi pelerinën e retrospektivës së
ditëve
Akuareli i kujtimeve pikon si një kolorit
abstrakt
Ku e bardha me të zezën përzihen mbi panelin
e muzës
Dhe fjala herë merr imazh lumturie e herë
dhimbjeje
Nga horizonti i motit dielli pikoi me racion
Në karantinën e qiellit të kontaminuar ajrit
i vunë maskë
Liria e njeriut u fsheh në serumin e
shiringës
Dashurisë ia vodhën simbolikën e përqafimit
Puthja u bë makth e hyri në listën e zezë
Zogjve ua vodhëm përshëndetjet
Nga fletët e udhëve udhët mbetën udhë
Dhimbjet e largësive shëruam me melhemin e
fjalës
Herë - herë zjarri i mallit përflaki muzave
të mendimit
E iku pa fjalë përtej kronikave të mallit
Dhe përsëri u bë mall
Nga fletët e përditshmërisë së Atdheut
Kronikat e kalendarit të ditëve asnjë ditë
s’na harrojnë
Ditët e Atdheut nëpër kronika
Mbi panelin e monitorit
As edhe një lajm i vetëm s’na mungon
Edhe fletën e fundit të kalendarit në ikje
E mbyllëm në një arkiv përmallimi në Alpe
Fundviti,
2021
Akronim i dhembjes
Më kot dal fushave të polenit
E mbledh lulet e bukura të fjalës
Ta zbukurojmë mendimin për brezat
Kot i marrim mish ashtit të muzës
Ta ushqejmë etjen e fjalës
Për gurrat e vargut të së ardhmes
Kot i ndezim kandil vetes e digjemi mbi fjalën
Shtrydhim edhe lëngun e fundit të shpirtit
Për melhemin e bardhë të vargut
2.
Nëse u them se ecja jonë është fushë me lule
Apo fole ku ëndrrat tona gjejnë preh
Vetëm për të ndriçuar rrugëtimin tuaj
Edhe nëse them se udha jonë po lulëzon
Se bukurive tona na e kanë lakmi të tjerët
A nuk e kam mashtruar dhe fjalën time
3.
Me të ardhmen tonë shekujve po tallen të tjerët
A nuk na i grabitin ëndrrat e fatit tonë
A nuk na i shterin krojet e kullave
A nuk na e zhbëjnë farën e etnisë sonë
A nuk na i hanë një nga një kokat
A nuk na i grabisin një nga një edhe tokat…
4.
Ja pse mashtrimit tuaj nuk ia vizatoi
parajsën
As vegullisë së mendimit t’i zgërdhihem si
sharlatan
S’dua t’i them të zezës kurrë e bardhë e të bardhës e zezë
As t’i himnizojë kohës që s’ndjell dritë
S’dua t’u duartrokas bajraqeve të fiseve atje tek sheshi
As ata që më shkelin mbi kokën e atdheut…
5.
Ndaj fjalës shpesh m’i mungon buzëqeshja
Shpirtit moti ia kam lidhur dhimbjet që plagët
mos të kullojnë
E në arenën e dritës vënë e kam mendimin e bardhë
Për të nesërmen e dritës së vonuar
2021, Zvicër
Sonte
me natën
Me
natën sonte u grindëm deri vonë
jo
dhe rrallë zihemi e shtyhemi me njëri - tjetrin
se
kush ta ngritë flamurin e bardhë me mëngjesin
vërtetë
ajo më ka mundur shpesh e dorëzuar
por
as unë mangët nuk ia kam lënë
sonte
bluam bashkë në mullirin e kujtimeve
nga
Alpet ikëm mallit diku në vërrina
një
nga një i shpalosëm fletët moteve
fëmijëria
po rritej ndër lisa të Malësisë
rinisë
mishëruar ideali i pranverave të kuqe të Kosovës
që
hapin po ia ndiqnin me hënën bishat e zeza
arratia
i kish mbetur porta e vetme e shpëtimit
koka
ndër duar dhe një grusht mbi shpinë
sonte
me natë s’ vumë gjumë në sy
se
kush do të ia dilte m’ atë anë me flamurin e bardhë
e
t’ia tregonte përrallën më të bukur mëngjesit
të
zymtë alpik
dhe
fletës së bardhë e mallin e arratisur larg
Grabs, nëntor
2021
