Metafora

 Poezi nga libri: Vegimet e heshtjes, Gëzim Ajgeraj

Vegimet e heshtjes

 

Janari me të ftohtit janë bërë një mbi Alpe

në degën e thatë kanë çelur lulet e acarit

ditës ia ngrinë edhe frymën e fundit të shpirtit

 

të djeshmen e motit të përtejmë s’dua ta kujtoj

ka ngrirë diku në acarin e ditës së parë të janarit

bashkë me dhimbjet e lëna diku në retrospektivë

 

me dy duar mbi heshtjen

shtrydhim imazhet e kristalta

tek ia numërojmë motet e udhëve të përmallta

 

përtej vegimet e mallit ikin tinëzisht

pa lejen time e as pasaportë s’marrin me vete

kryq e tërthor i bien kthimeve

 

me agimin e përtejmë të imazheve

ngrohim shpresat e motit të saponisur

se e nesërmja e fundstinës na pret diku larg

 

nisja nëpër vegime të përmallta

seç më ngrohu çastet e kësaj heshtjeje vrastare

dita mori imazhet e kristalta përtej xhami

 

     Grabs,  Zvicër, 16 janar 2022

Çaste vegimi

 

Për një çast ra heshtja

Përballë syrit të pranverës përtej dritareve

Këtij udhëtimi të gjatë t’ia mbyllja sytë

E për pak imazhe përtej mallit e këtij harrimi

Çastet po ktheheshin në vegime, i djegur nga ky përmallim

Pranvera në Vërri po ma freskonte ballin

E syri i saj si një e posaçelur shkëlqente hapësirave

Në kullën time të braktisur qysh moti

Plisbardhi ulur mbi gurë përpara derës

Po e këndonte këngën e stinës në heshtje

Tek përqafonte gëzimet e rikthimit të nipave dhe mbesave

E nëna s’po i mbante lotët këtij vegimi

Përtej xhamit të cafe post diku në Alpe

Çasti i vegimit u thye si një kristal

Dhe u kthye në dhimbje që përmallshëm pikoi

Për plisbardhin që moti kishte ikur në botën e përtejme

Dhe nëna, eh, nëna e djegur mallit për ne

 

                   Mars, 2022, Zvicër

Përtej vegimeve të moshës

 

Erëra të forta vegimesh

mbushin trastën e kujtimeve

dhe me vete marrin nostalgjinë

e moshës së lënë diku

në pritje të ëndrrave të thyera

që s’u mbetën as copëza shprese

për të nesërmen

 

nga copëzat e ëndrrave të thyera

ngritën kalanë e zhgënjimeve

që asnjëherë s’ia panë 

as shkëndijën e dritës

të së nesërmeve të imagjinuara

 

nëpër ato vegime të trishta

nata alpike me ngjyrat e saj të zeza

na i kish pikturuar dekadat e arratisë

në pelerinën e mashtrimeve

dhe me to po e luante

lojën vjeshtës së vonë

mbi kokën time të stërlodhur

 

        2022, Zvicër

 

Dëshpërimi

 

Heshtjes i vegojnë të bërat e të pabërat

Mëngjesi pikon përtej, nata heq perden e zezë

Kujtesës na i duhej të bluante të thëna e të pathëna

Miell e as krunde s’mbetën në magjen e mendimeve

Koha shterpë numëron pritje, ikjet e thata

Kokës së moshës ia rrihnim pamëshirshëm fajësinë

Toleranca e tepruar ishte strukur si një struc nën fajin

Agut që po pikonte dritë zhvisheshin të pathënat

Herë- herë po i bluante vetëmëvete mulliri i zhgënjimit

Dhe në çdo faqe që rihapej shihej një fytyrë tjetër përtej

Drita e ditës që po zbardhte ndriçonte si një kandil mbi zhgënjimin

E heshtja që iku me terrin po hynte horizonteve të reja të mendimit

Dëshpërimi aspak nuk e theu pos tjetërsimit në tjetër njeri

 

                Mars 2022, Zvicër

Vegime me vjeshtë

 

Asnjë lajm, as letër e as fjalë nuk zbriti sot

Mëngjesi ia behu i athët i ftohtë vesa mbi

Alpet ishin zgjuar herët me rrezet e para të diellit

Faqet po ia fshinin ngadalë shkrepave të mjegullta

E vjeshta si nuse e plakur shpalos bukurinë e vonë

 

Përtej vegimeve të mia, dita shtrohet përmallshëm

Pelerina e vjeshtës plot kolorit shtrohet mbi shtatin e Vërrinit

Herë si nostalgji e herë si kujtim merr udhë malli

E zbret mbi pemët vjeshtore atje ndër vreshta

Nëna, eh nëna, orë e çast ia helmon mallit tek porta

Dhe ujit shpresat e pritjes për bijtë larg

 

Vetmia alpike ndrydhet heshtjes nëpër mall

E me copëzat e moteve larg kronikon udhët

Dhe imazhin e verdhë të vjeshtës së vonë

Për kthimet që u thinjën mbi kokë

E s’erdhën më

 

         Grabs, nëntor, 2021

Motmoti në sekuenca të retrospektivës

 

Nga fletët e fundit të kalendarit në ikje

Pikojnë si flluska bore vegimet e imazheve të motmotit

Mbi pelerinën e  retrospektivës së ditëve  

Akuareli i kujtimeve pikon si një kolorit abstrakt

Ku e bardha me të zezën përzihen mbi panelin e muzës

Dhe fjala herë merr imazh lumturie e herë dhimbjeje

 

Nga horizonti i motit dielli pikoi me racion

Në karantinën e qiellit të kontaminuar ajrit i vunë maskë

Liria e njeriut u fsheh në serumin e shiringës

Dashurisë ia vodhën simbolikën e përqafimit

Puthja u bë makth e hyri në listën e zezë

Zogjve ua vodhëm përshëndetjet

 

Nga fletët e udhëve udhët mbetën udhë

Dhimbjet e largësive shëruam me melhemin e fjalës

Herë - herë zjarri i mallit përflaki muzave të mendimit

E iku pa fjalë përtej kronikave të mallit

Dhe përsëri u bë mall

 

Nga fletët e përditshmërisë së Atdheut

Kronikat e kalendarit të ditëve asnjë ditë s’na harrojnë

Ditët e Atdheut nëpër kronika

Mbi panelin e monitorit

As edhe një lajm i vetëm s’na mungon

 

Edhe fletën e fundit të kalendarit në ikje

E mbyllëm në një arkiv përmallimi në Alpe

 

                      Fundviti, 2021

Akronim i dhembjes

 

Më kot dal fushave të polenit

E mbledh lulet e bukura të fjalës

Ta zbukurojmë mendimin për brezat

 

Kot i marrim mish ashtit të muzës

Ta ushqejmë etjen e fjalës

Për gurrat e vargut të së ardhmes

 

Kot i ndezim kandil vetes e digjemi mbi fjalën

Shtrydhim edhe lëngun e fundit të shpirtit

Për melhemin e bardhë të vargut

 

2.

 

Nëse u them se ecja jonë është fushë me lule

Apo fole ku ëndrrat tona gjejnë preh

Vetëm për të ndriçuar rrugëtimin tuaj

Edhe nëse them se udha jonë po lulëzon

Se bukurive tona na e kanë lakmi të tjerët

A nuk e kam mashtruar dhe fjalën time

 

3.

 

Me të ardhmen tonë shekujve po tallen të tjerët

A nuk na i grabitin ëndrrat e fatit tonë

A nuk na i shterin krojet e kullave

A nuk na e zhbëjnë farën e etnisë sonë

A nuk na i hanë një nga një kokat

A nuk na i grabisin një nga një edhe tokat…

 

4.

Ja pse mashtrimit tuaj nuk ia vizatoi parajsën

As vegullisë së mendimit t’i zgërdhihem si sharlatan

S’dua t’i them të zezës kurrë e bardhë e të bardhës e zezë

As t’i himnizojë kohës që s’ndjell dritë

S’dua t’u duartrokas bajraqeve të fiseve atje tek sheshi

As ata që më shkelin mbi kokën e atdheut…

 

5.

Ndaj fjalës shpesh m’i mungon buzëqeshja

Shpirtit moti ia kam lidhur dhimbjet që plagët

mos të kullojnë

E në arenën e dritës vënë e kam mendimin e bardhë

Për të nesërmen e dritës së vonuar

 

                2021, Zvicër

 

Sonte me natën

 

Me natën sonte u grindëm deri vonë

jo dhe rrallë zihemi e shtyhemi me njëri - tjetrin

se kush ta ngritë flamurin e bardhë me mëngjesin

vërtetë ajo më ka mundur shpesh e dorëzuar

por as unë mangët nuk ia kam lënë

 

sonte bluam bashkë në mullirin e kujtimeve

nga Alpet ikëm mallit diku në vërrina

një nga një i shpalosëm fletët moteve

fëmijëria po rritej ndër lisa të Malësisë

rinisë mishëruar ideali i pranverave të kuqe të Kosovës

që hapin po ia ndiqnin me hënën bishat e zeza

arratia i kish mbetur porta e vetme e shpëtimit

koka ndër duar dhe një grusht mbi shpinë

 

sonte me natë s’ vumë gjumë në sy

se kush do të ia dilte m’ atë anë me flamurin e bardhë

e t’ia tregonte përrallën më të bukur mëngjesit

të zymtë alpik

dhe fletës së bardhë e mallin e arratisur larg

 

          Grabs, nëntor 2021