Metafora

1.

 Ndalja e autobusit në parkingun përpara hotelit, sikur i solli një çlodhje pas atij udhëtimi të gjatë, gjatë gjithë ditës nga qyteti i Kalamegdanit, deri në qytetin P. Dera e autobusit u hap. Atë lodhje po përpiqej ta nxirrte me disa lëvizje të trupit, që e ndjente një lloj si çlirimi nga qëndrimi i gjatë, ulur në ulësen prapa shoferit të autobusit. 

   Ai u zgjua lehtë dhe brenda atij çlirimi ndjeu edhe atë mpirjen e muskujve të këmbëve, nga udhëtimi torturues e plot vapë. Dielli që e kishte përcjellë gjatë gjithë rrugëtimit, i ishte krijuar një lloj sikleti, që e ndjente me kokëdhembje. Shpeshherë kishte hapur dritaren e vockël afër tavanit të autobusit, sa për t’u freskuar pak, megjithatë, mungesa e ventilimit të brendshëm në brendinë e makinës krijonte vapë. Pas gjithë këtij sikleti, ai dukej se po çlirohej tek po zgjohej.

   Derisa po drejtohej në këmbë, kthehu kokën mbrapa drejt brendisë së kabinës së autobusit. Më tepër se gjysma e ulëseve të përparme ishin të zbrazëta. Iu kujtuan shokët që kishin zbritur në stacionin e autobusëve në Prishtinë prej nga kishin marrë destinacionet e caktuara nëpër qytetet tjera të Kosovës. Deri në zbritjen e tyre, ai nuk e kishte ndier udhëtimin, ngase bisedat me shokët ia kishin vjedhur kohën e atij udhëtimi. Pas zbritjes se tyre, në autobus kishin mbetur disa qytetarë të thjeshtë për të, kryesisht të nacionalitetit të tij që po udhëtonin për halle të veta. Kështu që, nuk e ndjente të nevojshme ndërrimin e ndonjë llafi, pos me shoferin e autobusit, aty këtu ndonjë pyetje. Pasi u uroi rrugë të mbarë bashkudhëtarëve, nisi të zbriste shkallëve teposhtë. Në dorën e majtë mbante një mantel ngjyrë të kaltër të gjatë, ndërsa në tjetrën një grumbull gazetash që kryesisht ishin nga periodiku ditor serb. Shoferi që kishte zbritur nga krahu tjetër i daljes së autobusit, e hapi kapakun e bagazhit të autobusit për t’i nxjerrë valixhet.

- Cilat janë valixhet tuaja, zotëri? - Pyeti shoferi, në serbisht.

- Ja, ato dy valixhe të zeza, - tha, tek tregoi me gisht në brendinë e kabinës së valixheve.

 - Shoferi u përkul drejt brendisë së kabinës dhe me një mirësjellje përulëse, i nxori ato dhe i vendosi përskaj trotuarit, përpara hotelit.

 - Shoferi,  pasi mbylli kapakun e bagazhit të autobusit, fërkoi disa herë duart e tij që të largonte pluhurin. Uroi dite të bukura pushimi në këtë qytet plot bukuri dhe u ngjit shkallëve në brendi të autobusit.

   I posa zbrituri, priste të largohej autobusi, që edhe ai të merrte drejtimin e tij.

   Dioksidi i karbonit, që la nga prapa largimi i autobusit e mbuloi të tërin. Tymi i zi u shpërnda shpejt, por gazi i rëndë që e thithi atyre çasteve ia kujtoi misionin për të cilin edhe kishte ardhur. Megjithatë, largimi i shpejtë i tymit dhe pamja e qytetit që iu shfaq përpara nuk e la të mendonte shumë rreth këtij misioni. Pamja e qytetit që iu shfaq përpara e nxori nga ai gaz kundërmues i tymit të autobusit. Një heshtje që u krijua atyre çasteve, nga mungesa e lëvizjeve të makinave në rrugën përskaj lumit po i jepte mundësi të hidhte vështrimin për disa çaste pjesëve të qytetit, në veçanti asaj të nënklasë, e cila po shfaqej përpara nga hyrja kryesore e hotelit.

   Shtëpi për shtëpi po e ngrinte shikimin përjetë. Shtëpitë shfaqeshin njëra pas tjetrës sikur themelet e tyre i mbanin njëra tjetrën. Dritaret e tyre ngjanin shumë me njëra tjetrën dhe thuajse i kopjonin strukturat e njëra tjetrës. Vetëm ngjyrat e shtëpive dallonin aty këtu. Mbi to si një kurorë, lëshonte shtat kalaja e qytetit, e cila sillte dëshmi të një sundimi të gjatë të një perandorie nga Azia.

   Pak më poshtë, mbi lumin e qytetit hidhte shtat Ura e Gurit, e cila i lidhte dy pjesët e qytetit. Deri sa po hidhte një sy gjithë pjesëve të qytetit, një thirrje nga prapa e trazoi. Ishte recepsionisti i hotelit, i cili me siguri e kishte vërejtur zbritjen e tij nga autobusi dhe kishte dalë ta ndihmonte të sapoardhurin.

- Mirëdita zotëri! - përshëndeti ai në drejtim të sapoardhurit. - Doni t’ju ndihmoj?

   Pasi i ktheu përgjigjen, - po tha. Këtë valigjen e madhe, nëse bën. Këtë më të voglën e mbaj vetë, - shtoi ai.

 - Do të t’i bart të dyja, - shtoi recepsionisti.

 - Ai bëri vetëm një lëvizje koke në shenjë mohimi për jo, dhe vazhdoi shkallëve drejt hyrjes së hotelit me valixhe në dorë.

   Mbi banakun e recepsionit, recepsionisti nxori një libër, në të cilën e mbante evidencën e bujtësve në hotel, dhe pasi i hapi disa fletë, e ngriti kokën drejt të sapoardhurit. – Emrin, ju lutem?

 - Unë kam një rezervim, - tha i sapoardhuri. Në ato çaste u ndie ngushtë. Kurrë nuk e kishte menduar pyetjen rreth identitetit të tij, bile as këtë, sepse në hotel duhej regjistruar me emër e mbiemër.

 - Emrin ju lutem! - përsëriti recepsionisti, - tek po kërkonte fletëve në fletoren e banuesve të hotelit.

   Ju e keni një rezervim për mua me emrin: mysafiri nga Beogradi, - tha i sapoardhuri, me një ton gati kërcënues karshi recepsionistit. Për një çast u mrrol në fytyrë, dhe gati me një përgjigje si ato të ushtarakëve, - kërko nëpër listat e rezervimeve, - i urdhëroi recepsionistit.

- Tjetri pa e ngritur fare kokën nga libri i rezervimeve, vazhdoi të kërkonte. Në ato çaste u afrua një person i dytë që me siguri duhej të ishte njëri nga zyrtarët e hotelit. Pasi i uroi mirëseardhje të sapoardhurit, pyeti mysafiri nga Beogradi.

- Po, - u përgjigj shkurt tjetri. - Ah, - mos kërkon në lista, iu drejtua recepsionistit, - kërkojmë falje për pritjen, - iu drejtua të sapoardhurit,  gjithçka është e kryer. Edhe dhoma e hotelit nga më të mirat është e rezervuar për ju, - dhe bëri me kokë kah recepsionisti, sikur donte t’i thoshte të kapte valixhet.

Përsëri recepsionisti deshi t’i kapte të dy valixhet, por tjetri atë më të voglën nuk e lëshoi nga dora. Do ta bart vetë këtë të voglën, tha ai tek po hynte brenda në ashensor.

   Fjalët e recepsionistit tek po i prezantonte dhomën dhe kushtet e saj, iu dukën të tepërta. Sikleti që e kishte vënë pak më parë rreth emrit, sikur i kishte krijuar neveri, ndaj edhe i tha se mjaftonte ndihma e tij në bartjen e valixhes dhe se kishte nevojë që sa më parë të ishte vetëm. Tjetri e kuptoi bezdinë e të sapoardhurit, dhe duke i uruar pushim te mirë, u largua nga dhoma.

   Dy orë kishin ikur që kur kishte bërë dush dhe kishte fjetur ca. Kishte fjetur qetë, saqë i dukej sikur të kishte fjetur një natë të tërë. Qetësia dhe klima pranverore e qytetit e kishin bërë ta harronte gjithë atë udhëtim të gjatë me autobus. Ishte ndier me fat, që gjatë kësaj kohe askush nuk e kishte penguar dhe as miqtë e tij që duhej t’i takonte më vonë. Gjithë këtë qetësi relaksuese po e shijonte tek po rrinte shtrirë mbi krevat aty për skaj dritares. Pasi bëri një rrotullim drejt dritares, largoi njërin skaj të perdes të shihte përtej xhamave. Përsëri lagjja e nënkalasë dhe pjesa drejt qendrës së qytetit. Nuk ishte hera e parë që gjendej në këtë qytet. Ai kishte qenë edhe shumë hera tjera me punë dhe detyra ushtarake. Tani që mbante rolin e një kimisti, e bënte të ndihej më i çliruar. Nuk mbante rroba ushtarake që të dallohej nga njerëzit e këtij qyteti. Pastaj, liria e tij nuk ishte e kufizuar, përkundrazi, gjithçka ishte e tij. Kjo po i krijonte një lloj çlirimi të brendshëm gjatë atij pushimi çlodhës.