Metafora

Brahim Ibish AVDYLI:

 

FUKAMË E DREDHIVE

 

1.

 

Kanë ikur përherë

nga dashuria e sinqertë

 

e lëshojnë

rromuzet e gënjeshtrave,

 

sa më largë degdisen

me bollat lakadredhëse

për maje të kokës

m`i nxjerrin kokrrat e mendimit

jashtë natyrës së tyre,

 

nëpër dritaret e turpit

të hapura tej për tej

i hedhin jashtëqitjet e Dritës

 

e nuk mund të ndalen

ngucamat e përditshme!...

 

2.

 

Nipi e mbesa

e djalit tim të parë

bllokohem në intermezzo

 

me lotët e mi

andej gardhit të fjalëve,

 

ndërsa e vogla

më i shtrenjti pëllumb

i dashurisë atërore

është ndalur

nëpër breshërimat e kukatjeve

të së ëmës,

 

sepse ajo i njeh

ndoshta

të gjitha dredhitë e gjuhës

lakadredhëse!...

 

3.

 

Engjulli i vogël

ka rënë në strofull

të dhelpërisë dinake

 

ngusht

me vetminë e fëmijërisë

 

sepse dridhet

para mungesës së vëllait

e nga frika,

 

të gjithë

le të shkojnë

në rrotë të së ëmës-

 

pisket bushtra!...

 

4.

 

E pyes veten

ku mund të ikë

nga fukama e dredhive

 

pasi nuk më lanë

asnjë vend

lakejt!...

 

5.

 

Qetësia e nervave

është zhdukur

nga përditshmëria

 

nëpër beshërimat

që nuk pushojnë,

 

si hije e mbetur

në mugëtirë,

 

vetëm në ardhtë

pika në zemër-

 

armiq të këngës!

 

 

(Në Parkplatz,

në rrugën kryesore

Rapperswil-Pfäffikon,

12.06.2020)