Metafora

KONFERENCA

 

Atë mot ia prenë petkat Ballkanit

Shqipërisë ia bënë copa- copa

 

Deshtë ta lënë edhe pa to fare

Se kështu ia kish qejfi Evropës

 

Këmisha e shqipes shitej kuluareve

Si një plaçkë në tregun e padronëve pa tapi

 

Këndej fqinjët grabitqarë vidhnin gardhiqeve

E mbillnin kob kullave arbërore

 

Zot, ç’zallahi e kob ra

Mbi shtatin e Shqipnisë

 

Atë mot e sot

Na mbetën gurët mbi shpinën e Atdheut

GURI I GJAKUT

 

Ka një shekull jetë

Që ma pi gjakun

E me gjakun tim

Rritë rrënjët e mbijetesës

Atje maje Pashtriku

 

Po si s’ju shua etja

E s’i pëlciti gjerba

Nga gjaku i derdhur

Nga damarët tonë

Të pëlcitur për dritën

 

Ka një jetë që më bën hije

Gjoksit të Atdheut

E ia nxë frymën

Që të mos i rrahë

Pulsi në zemër

 

Ka një jetë që ma pi gjakun

Nga damarët e Atdheut

E me gjakun tonë

Ushqen rrënjët e rritës së vet

Atje mbi Pashtrik

TRE BREZA

U plakëm ...
E shikimi na mbeti
peng
rrjedhës së Drinit
përtej guri

Përtej është
toka e shenjtë
këndej na ka rënë mallkimi
në qafë
gurin duhet lëvizë

Kështu i kishte thënë
gjyshi, babait (ndjesë pastë!)
përpara se ta linte këtë botë

Eh,
Po plakemi dhe ne
me gurin mbi shpinë!

PADREJTËSIA

Me dëshirën e zjarrtë
që shpërthen në gji
zihem
çdo ditë

Në fakt
ajo flatron
orë e çast
dhe e kapërcen
murin ndarës
pa më pyetur fare

Të kotë e kam
shpjegimin
apo arsyetimin
se s’na lënë të tjerët
t’ia heqim gurin
mbi shpinë
Pashtrikut

Ajo e ka kuptuar
shumë herët
padrejtësinë
që ia bëjmë ne
vetvetes
ndaj s’bindet më

GURI

 

Me dëshirën e moçme

I ushqej ëndrrat e bashkimit

Shekulli më zë pritë

 

Kam njëqind vjet

Që i kam vënë syrin gurit

Po s’e shkulë se s’e shkulë dot

 

Një korb i zi

Glason përditë mbi bjeshkë

Mbi amanetin e Evropës

 

Shpirti bëhet copë -copë

Nga gjëma e bjeshkës

Mbi Pashtrik

 

E hija e zezë

S’më ndahet se s’më ndahet

Mendimit të etshëm