Metafora

KY GUR

Kam një shekull
që më rëndon qafën
ky gur
E s’e heq, se s’e heq
qafe

Ndër brezni
ia kam vënë syrin
po s’e shkul, se s’e shkul
dot

Evropa ma vuri
si  “suvenir”
ditën kur m’i prenë
petkat e shtatit
si një “dhuratë”
me hile

Më mbeti se më mbeti
ky gur
s’po mund t’i bindë djajtë
të ma heqin qafe

PRAPË PËR GURIN

Thonë se poetët
janë zemërakë nga brenda
e të urtë jashtë

Ka kohë
që sillem rreth gurit
e s’e shkul dot

Ma mbolli Evropa
në mes të arës së gjyshit
a durohet kjo padrejtësi,
ooooo...!

Pastaj thonë
se poetët janë zemërakë
e si ta shuaj
këtë zjarr në gji

A durohet guri i huaj
në mes të arës së gjyshit,
o ju të uruar?

DHIMBJE

Sonte po shkarkohen rrufetë
janë zemëruar zotat
e godasin pamëshirshëm
te guri
atje mbi Pashtrik

Kurrë s’i kam dashur bubullimat
as rrufetë kur i goditnin lisat
për çudi sonte jam me ata

Rrufe të mëdha
po shkarkohen mbi Pashtrik
edhe zotat sonte janë zemëruar
me gurin

Ende s’ia shkulën rrënjët
shi po bie mbi Pashtrik
bjeshkës po ia lajnë dhimbjet

Eh,
E unë mbeta peng në mes të shiut
me se t’i mëkoj dhimbjet

PASAPORTA

Më shkruan
e ç’nuk më shkruan
mbi emër e mbiemër

Herë avnojan më thanë
herë unmikistan, e e e...!

Tri herë ma ndërruan
të mallkuarën
Të kuqe, të kaltër...
e asnjëra s’më  bënte
as për atje poshtë (me nder me thanë!)
letrarisht e fort

Më thanë
edhe sa të duash të japim
e ç’të duash
vetëm atë mos e kërko
se ia prishim
qefin Evropës (të më falni...)

Shqiponja më mbeti qiellit
assesi s’e zbrita në xhepin tim