ATA S`U KTHYEN SIVJET
Strehëve të mallit u lëvarrën kthimet
Ylbere largësish u ngritën ëndrrat
Motmoti i Kovidit mbylli gardhiqet e Evropës
Zhgënjimit digjet bukuria e stinës
Malli i mbyllur kafazeve të largësive
Zogjtë e degdisur s’u kthyen strofullit sivjet
Kullave mbetën mbyllur pritjet
Merimangat i dubluan mburojat te porta
Oxhaku i pikëlluar pikon blozën e mungesës
Ata s`u kthyen me verën sivjet
Mbetën ëndrra pritjes diku larg
Deri në ditën kur Korona të jetë harruar
PRITJET MBETËN PENG
Askush nuk ia di fatin e ditës së kthimeve
Udhët mbetën udhëve të pritjes
Malli i shtrëngoi dhëmbët e zemërimit dhe dhimbjen
Dikush po e luan lojën e pangopshmërisë mbi topth
Kasta e treqind koluarëve të fildishta argëtohet
Me fatin e kokave të Zotit, tek ua qep qefinët
Politika i fërkon duart e si ngopet etja
Ujku kërkon mjegull thotë urtia e të urtit
Kokat janë bërë numra mbi këtë topth
Kovid ia vunë emrin gjithë kësaj zallahie
Lëmsh u bë e liga ec e gjeja fillin krimit
Medet ç`lojë bizare po luhet me njerëzimin
Pritjet e kthimeve mbetën pengë mbi gardhiqe
Evropa i mbylli portat e vajtjeardhjeve
Vetëm malli udhëtoi për Atdhe pa ne
VERA PO IKËN PA NE
Diku larg-larg vendit tim
Ikën vera me hapa të rëndë e përtim
Bluaj ëndrrat e mallit që ikën pa mua me nxitim
E mua më lë këtu në ballkonin e hotelit plot zhgënjim
Nga ky vend i huaj dhe i largët
Këtij qyteti plot vapë e diell përvëlues
Ditën në i thënçin pushime e djeg e e nxij në mërzi
Përplot me zhgënjim përcëllues
Vera po pëlcet nga gëzhoja e pandemisë
As Kovidit s`ia ka hallin e si bindet kësaj enigme
Evropa ka ikur në pushim qetësisë
Veç Ballkani zihet e përzihet kësaj zallahie
Vera po ikën diku larg-larg mallit tim
Në një vend të tretë ku kripa pëlcet në pikë të diellit
Biletat e prera përplot zhgënjim
Mbetën në sirtar duke pritur atje përtej kufirit
VRAPI PAS ËNDRRËS
Kur të të marrin udhët
Edhe i harruar mund të mbetesh
Kthimit si dihet kurrë
Duke e ndjekur ëndrrën
Nata mund të të zërë në shkretëtirë
E dita të të gjejë edhe pa varr
Atje larg ku t’i ndjek mashtrimin tënd
Edhe dielli ajri e toka janë të huajat
Ti dhe vetmia jote jeni një
Një ditë ëndrra jote mund të të shuhet
Edhe qiriu yt të të fiket
Pa ia parë shkëndijën e fundit askush
Jo më kot vrapit pas ëndrrës i thuhet harrim
TI QË NDOQE UDHËN E ËNDRRAVE
Ty që ke mbetur diku larg
Ëndrrat i gjuan me gur
Malli të ka djegur në çdo varg
E fjala plot dhimbje mbi gur
Ty që të ka harruar largësia
Udhët e vetmia jeni bërë një
Nga fjala të pikon orë e çast mërzia
E malli me ty jeni një
Ty që ndoqe udhën e ëndrrave
E myhyrin s’e gjete se s’e gjete dot
Fjala në varg është mbytur dhimbjeve
E kënga të pikon vetëm lot
Ty një ditë edhe ëndrrat do të të shuhen
Edhe vrapi pas fatit të mashtruar
Vetëm fjala e mallit në pergamenën e bardhë e përvëluar
Edhe atëherë kur hija jote të jetë harruar
TI MBETE UDHË
Nga hija jote si mbeti asgjë mallit
as edhe një copëz imazh
të ta ruajë kujtimin
harrimi i ka shkulur të gjitha gjurmët
mbi udhët e ecjes sate
janë tkurrur sokaqet
edhe kujtesës së këngëve nëpër lagje
u është shuar zëri
nga pentagrami i mungesës
Ëndrrat e pritjes janë lëvjerrë avllive skaj udhës
e i bëjnë roje mbathcave të kthimeve
mbi rrjetë merimangash pikon malli
ti mbete udhë e arratisur
Zvicër, Grabs,
2020
HESHTUR
FILLIKAT
Të flasësh me heshtjen ulur në kafe
E të grindesh me udhët nëse të kanë marrë
Diku i harruar humbellave të Evropës
Të shërosh ëndrrat nëpër mall
Nganjëherë çastet zemërohen me udhët
Dhe me portat që sivjet na i mbyllën
E nganjëherë arsyetimeve ngushëllohem
Edhe pse largësia e mallit na shtrydhën
Nganjëherë pikon dhe mendim i brishtë
Pandeminë e vitit të mbrapshtë mallkon
Kafeja mbi tavolinë merr pamjen e trishtuar
Duke flatruar mendimeve pa e pirë e harron
Me heshtjen ndodh edhe të grindemi
Mendimeve diku larg në harrim
Sepse asnjëri e as tjetri largësisë së mallit s’i bindemi
Tek na ikën pabesisht e neve në kafene ulur na mashtron
Zvicër, Grabs 2020
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen