Metafora

Prolog

 

FQINJËSIA ME SATANËN

 

Nga përtej gardhi ky fqinji im

me shajkash e gjarpër mbi kokë

ka njëzet vjet që hije m’i bën diellit

e lutet përditë për mortin tim

sikur s’u ngop qe njëqind vjet me gjakun tim

që ma piu ditë e natë, e me

eshtrat e mi ndërtonte kalanë e

hierarkisë atje mbi Kalamegdan

sikur s’i mjaftojnë ato qindra mijëra varre

që m’i mbolli kodrave, fushave e maleve

kullave e oborreve të mia e me

dhimbjen time ngriti të gjitha perandoritë

e krimit të pandalshëm shekullor

As rrita e ndërprerë në gjysmë

e fëmijëve në varre plot

pleqve e plakave, të rinjve pa rini

nënave e motrave plot plagë e dhimbje

As ato varreza masive që i ngriti

në Batajnicë, në Rashkë e ujërave të Danubit

në Nish, Kurshumli apo edhe gjithandej

tokës së përgjakur Dardane

Dhe përsëri ulërin bisha e Kalamegdanit

e këndon orë çast himnin e krimit mbi shqiptarë

Kam njëzet vjet që hap e mbyll varre, e shumë

ende të hapura në pritje të të zotit

Kam njëzet vjet që bisha me krrokamën e korbit

nga andej përtej gardhit ndjell mortin tim

dhe assesi ta kuptojë këtë racë njerëzore

me shpirtin e egër prej bishe

Medet ç`fatkeqësi për mbijetesën time

me fqinjin satanik përtej gardhi...

FQINJI I DHUNSHËM

 

Ai i ngjan satanait

tinëzar, hileqar e i pangopshëm

me gjakun e fqinjëve

 

Ai është bisha e egërsisë

thuajse dje ka zbritur nga shpellat

dhunën mbi fqinjin ushqim shpirti

 

Sulmon oborret e fqinjëve

zogjtë ia mbyt me natë

e s’di të ngopur me gjak fqinji

 

Është qenia e mbrëmë me pamje njeriu

e shpirtin e egër prej bishe

medet për fqinjët e mjerë

 

Natën pi gjak fqinji

ditën ngrit dollinë e piramidës së krimit

e këngën e satanait këndon Kalamegdanit

 

Se si s`ngopet me gjakun e fqinjëve

tek i rri hije diellit

e ua zë dritën qe një shekull

 

Vaj halli Kosovë

me këtë bishë mbi kokë

 

 

 

 

DHURATA E EVROPËS

 

Pakkush do ta besonte

se guri në mes të arës

do ta pinte gjakun e të zotit

 

Se pi gjak guri

e s’lëviz nga vendi

kush as s’e kish menduar

 

Mbi të u shkrua historia e dhimbjeve

e rrënjët i mbetën se i mbetën

në gjak

 

Eh

ç’dhuratë mbolli Evropa për shqiptarët!

 

KY FQINJI I VERIUT TË ZI

 

Sa shumë i mishëruar në të kaluarën

suvenir e ruan amanetin

gjysh e stërgjysh e kish kriminel

 

Mbi kokarda ia kishin gravuar simbolikën e krimit

që t’ia ruante etjen hegjemoniste

ndër brezni

 

Me gjak njeriu e ushqen etjen çdo natë

përpara gotën e mbushur nga damarët e fqinjit

ngre dollinë e së nesërmes

 

Edhe kalanë e krimit e ngriti

me ashtin e fqinjit të vet

kur ia grabiti tokat

 

Eh, ky fqinji kanibal

ç'amanet të çuditshëm

nga gjyshi e stërgjyshi i vet mbart.

QE NJË SHEKULL

 

Një moti të furtuntë

erdhi me krimin

satanai i veriut të zi

 

Qysh kur ia grabiti tokat shqiptarit

e i ra në qafë

në oborrin e vet

 

Nga ai mot i hileve

Evropa ia mpreh dhëmbët

qenit të Kalamegdanit

 

Njëqind vjet ia kish mësuar

gjysh e stërgjysh

artin e krimit mbi fqinjin e vet

 

Përpara ikjes

satanai e veriut të zi

prapë kodrat me varre i mbolli

e krimin e mori me vete

 

Qe një shekull

plisi pa kokë më mbeti

 

Eh, sa shumë paskam duruar!

 

NJË SHEKULL ME KORBËN

MBI KOKË

 

Moteve të dhunshme

kur erdhi veriut të zi

mbi kokarda kishin kafkat tona

stërgjyshit ia zaptuan tokën, kullën i ndezën flakë

 

Mbi eshtrat tanë

ndërtuan kalanë e krimit

me dorën e Evropës

 

Thonë se edhe diellit harbuan si korba

e ia zunë dritën

gjyshi s'pa as rritë

 

Fjalës i lidhën gojë

e e cunguan me pranga diellin

babai s'pa se s'pa dritë

 

Shekullit ia vunë vulën e krimit

oborret na i mbushën me varre

dhe ikën veriut të zi

 

Eh, ç'mizori më panë sytë e mi

qe një shekull

 

Sa gjatë paske rrjedhur 

gjaku im i breznive