BUZËQESHJA E VRARË
NË PORTRET
Në shtëpinë e
mbyllur
me dry nga jashtë
nën rojën e
merimangës
në dhomë i
vetmuar
e i varur në mur
një portret
i një djali të ri
me buzëqeshjen e
vrarë
i mbuluar nga
pluhuri
I zymtë e i
zbehtë
me heshtjen e zverdhur
assesi të nxirrte
buzëqeshjen
që ia kishin
vrarë
hienat e veriut
bashkë me
shpresën
për dritën
I njomë e i
harruar
kish mbetur
qysh ditën e
arratisë
udhëve të botës
këtu e tri dekada
më parë
As sot e kësaj
dite
s’kishte kush
t’ia kthente
buzëqeshjen e
vrarë
nëpër mall.
KUR TË MUNGON LIRIA
Nga dritarja e
moshës
shikoj ëndrrat e
lëna diku
të lëvara me
rininë
e djegur ëndrrave
të thyera
nga epoka rob
në atdheun tim
Dritën e diellit
na e kishte nxënë
korba e
Kalamegdanit
dhe luante me të
lojën e bishës
mbi fatin e
kokave tona
Sado që duart
s`mundë të na i
lidhnin
të gjithëve
dritën e diellit
na e kishin
prangosur
Ende i dëgjoj
klithmat
e dëshirave të
mia
të vrara
dhe shpresën e
mashtruar
udhëve të
arratisë.
2021
KOHA E ROBIT
Hije siluetash të
tejdukshme
të shpuar me
plumba
tejpërtej
nga dorë e hekurt
e krimit të
satanait
zbritur nga
Karpatet
e veriut të zi
Ecnim pa u ndalur
mes tehut të
vdekjes e jetës
se ku mund të na
priste
prita
a teku i dorës
barbare
për të na e fikur
qiriun e jetës
Ecnim e s`dinim
ku t`na gjejë e
nesërmja
pa u ndalur
përpjekjes për ta
kapur
rrezen e diellit
që na e kishte
nxënë
një pakicë
kriminale
pjellë e bishës
nga Kalamegdani
Ende më therin
plagët
e pikojnë pa u
ndalur
kodrat rënkojnë
varreve
përplot dhimbje
që m’i mbolli
bisha e zezë
roje e diellit
tim
njëqindvjeçar.
VERËZA DIKUR NË VËRRI
Në sythin e parë
të stinës së
luleve
dimri po ikte
si një kujtim i
shkrirë
me plisin e
grisur
copë-copë
atje mbi kodrat e
Sharrit
Cicërimës së
zogjve
të stinës
i shtohen
edhe këngët e
njomëzakëve
të vegjël
dhe vrapin e tyre
pas vezëve
lara-lara
mbi lëndina
Me duart e njoma
tek korrnim
ngjyrat e para të
stinës
për ta sjellë
gjelbërimin e
shëndetin
mureve të
shtëpive
të lodhura
nga acari i
dimrit
E rriteshim me
stinët
për betejat e së
nesërmeve
të jetës.
2021
NA MBETI VES IKJA
Se vetëm ikjet
na marshojnë
ëndrrat
s`kanë të ndalë
e lakmia
mashtrimin
pështyn plot
mallkim
nga pas
Nga më të bukurat
ëndrra
që na panë sytë
nëpër ditë me
diell
ishin ato të
mashtrimit
se me natë
na i kishte
verbuar kobzeza
dritat e syve
Mos i thënçin
kohë
shekullit të
korbës
kur na digjej
toka nën këmbë
e dritën e
diellit
na e jepnin
me racion
Na mbeti ves ikja
e strofullit
s`po i ndahet
mallkimi.
2021
Se nga na erdhën
ikjet
nuk e di as cila
dorë
na i mbolli në
oborr
sigurisht se
ishte dorë e zezë
që na e futi
rrënjën e mallkimit
dhe udhët
Kjo dorë e zezë
s`na i kishte
mbjellë udhët
por na i kishte
futur
rrënjët e
shfarosjes
thellë ndër
brazdat e tokës
Fara e zezë e saj
s’i humbi as
shekujve
mbiu në lëndina e
shkretëtira
fusha e male
qytete e sheshe
farë e saj
shkretoi ç`gjeti
kullave dardane
Se nga kishte
ardhur
nuk i di as
adresën
as furtunën që e
solli mes nesh
porse rrënja s`iu
tha kurrë
e neve
na mbyti
mallkimit të udhëve.
2021
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen