Metafora

Gëzim Ajgeraj

ETJE NË FJALË

Thatësi në fjalë, në shpirt në mungesën tuaj
Silueta të trazuara në kolonën e mallit dhe orën e prishur
I huaj mes të huajve dhe damkën e përbuzjes prapa shpine
Me se ta zbukuroj fjalën, ç`t’i jap vargut, në këtë thatësi alpesh
Ku fjala shkrumbohet buzëve nga zjarrmi e mungesës suaj
Ku kënga digjet thatësisë së mallit, ende pa i vënë notat në
pentagramin e udhëve e shkrihen në lot, e dita bëhet pelin
Mungesës vizatojmë portretin e mallit etjes ledhatojmë ngjyrat
Me tingujt e dhimbjes i i ngushëllojmë vargjet që të mos na i zërë
Harrimi i mallkimit të udhëve në kolonat e ikjes pa arbitër
Himnit të largësive ngrij flamurin e ylbereve të fjalës
Largësitë tek i lidh nëpër jehonën dhe krismën e saj
Që na nxjerr nga harrimi e më kthen atje ndër lisa
Mes dashurisë tuaj mes ëndrrave mes kullave të shkreta
Ku përhyjnojmë ecjet tona e ditës i vëmë një emër
Me netët e vona gëzojmë edhe kupën e qiellit e atdheun
Ku breznive u vëmë emra burimesh lumenjsh e malesh
E na shtohet kënga  jonë nëpër ecjen plot dritë për të nesërmet
Që do të vijnë të bardha si rrezja mbi Sharr
Për Vërrinin ku ruaj këngët e pakënduara të moteve barbare
Dashurinë për lirinë të bërë shkrumb nëpër kulla
Qëndresën nëpër mote dhe besimin për dritën e së nesërmes
Rritën time në kulla e porosinë e plisbardhit pranë oxhaku
Për besën e ruajt ndër shekuj traditën kullës
Ç`t’i jap më shumë vargut në këtë udhëtim alpesh
Kur ikja mbytet zjarrmisë e kolona e mallit më lë vetëm
Pos ngushëllimit se një ditë do mbathim mbathcat e do nisemi
                                          Zvicër,  janar 2013

 MOTET E ETJES SË MADHE

Na mbyti etja e fjalës e u thamë në mall

Për pak burim vendlindje e këngë atdheu

Ikjes po i zbardhet mendimi koha po i plaket

Udhët kryq e tërthor dhe gjeografi e ikjes

Metropolet Evropa dhe ëndrrat shpresat e vrara

Që s`na u fikën, dhe daullja e harrimit që na ndjek këtë udhëtim

Mik i mirë ti atje mes mallit, m’i këndo bukur mungesës

Ikjes, largësisë, kullave të shkreta, gurit të vetmuar para derës,

Oborreve të gjelbëruara e barishteve lëvjerë teposhtë strehëve

Folmju shqip kullave me gjuhën e fjalës së përmalltë

Ndiz njëherë oxhaqet të na e djegësh mallin

E merr një këngë ndër oda të na e shuajë etjen

Të paktën mungesën time mos ta mbytë bar i harrimit

Mik, ç`mallkim na ka zënë me këtë anatemë mallit

Me se t’i shuajmë etjet kur gurrat shterojnë atdheut

Me se t’i mbushullojmë këngët kur fjala digjet largësive

Kujt t’i flasim shqip a t’ ia themi njëherë vargut

Kur gjithçka e huaj ma zë frymën përreth

E çfarë ujë t’i jap fjalës kur flaka e mallit m’i ka zhuritur  muzat

mik i dashur, vaj halli për vargun dhe ne

                                    Zvicër, 2013