Metafora

PRENDA SEJDIA

AUTOKTONIA

 

Trojet jan të atyre

Që aty i gjetën shekujt

Nëpër rrënjët e moqme

Të mbjella ndër breza

Ndaj askush s`mund ti shkulë

Bimën e lashtësisë

 

Synim i huaj

Smundi të shkulë bimëm ilirike

Kot provuan Sulltan e anadolle

Shekujt ia nxiu Ballkanit

Asgjë të mirë nuk solli

Pos dhimbjes e plagëve

Që shqiptarëve u solli

 

Kot provuan të tjerë

Farën e bimës të na e shuajnë

Bimojmë në trollin e t`parëve

Ejo në tokë huaj

Ky nënqiell është i yni

E nga këto troje kush s`mundë të na luajë

KJO BOTË E NDEZUR PRUSH 

Njerëzit ëndërrojnë se
Të përjetosh dashurinë
Është përjetimi më i bukur që egziston

Kur ndjehesh i sfilitur 
E poshtëruar nga tradhëtia
Në je i gatshëm ti kapërdish të gjitha.

Kushdo dëshiron të jet i fuqishëm shpirtërisht
Por as të kalojë të tilla situata
Eh, askush nuk shpëton kategorikisht
Jeta jo nuk qenka shakara e gallata

Heshtja është përgjigja më e bukur
Nëse një njeri se gjen dot veten tek ne
Duhet pranuar të gjitha edhe sikur
Në vendin e tij të jemi ne

Fjalët e njerëzve janë krejt të kota
Seç bëjnë një masë në shpirtin tim
Të trazojnë ujërat me dashje s’lejon
Të hidhnin fjalë kot, të gjithë vërtiteshin

Nga luftëra të ndryshme 
Jeta bëhet akoma më e vështirë 
Eh luftëtarë jo, nuk mund të bëhet çdokush
Si më të keq, edhe më të mirë
Eh kjo botë, e ndezur prush

Ç’TË JETË KY VALLË

Nuk të njihja se kush ishe
Nëpër qytet as të kisha parë 
Aty erdhe të bisedoje me mua
Thoje fjalë të ëmbla
Kurrë s`ishin thënë më parë

Sjellja jote më bëri kurioze
Edhe pse unë kisha 
Shumë siklet brenda
Heshtja e dëgjoja fjalët me vëmendje
Tē flisje pafund, unë dëgjoja me ëndje

Ti në dorë mbaje një libër
E mua zor më vinte ta kërkoja
Por në fund e mora guximin
Dhe u bëra ‘lypëse’për librin ta kërkoja

Pa mëdyshje e hape atë dritare
Dhe ngadalë fillove ta lexoje
Të dëgjoja qe herë e parë 
Kështu mendoja
Ç’të jetë ky vallë

HIJET E NATËS

E kur dëgjon vetëm hapat e tua
Dhe shpirti kumbon në heshtjen e tij
Rrëke shiu nën shtigjet e zëna ndër fjalë
Eh, e verdha bëhet gri

Misteri i mjegullnajës ndër lugina
Grumbull ëndrrash të thyera shndërrohen
Brishtësia i thyen copa copa
Dashuri e brishtë e dhimbjes ajo

Trishtimi i natës
Pëshpërima fjalësh tek caku i dikurshëm
Muzgu bie atje mbi çatinë e vjetër
Kërcitje e trungjeve të pemëve 
Nga hijet e natës

BOTA E MËKATIT

Sa shumë udhëtoja dikur
Udhëtoja në shoqërinë e ëndërrave 
Në një botë pa mashtrime
Pa ego smirë e xhelozi

Ëndërrat e mia të pafajshme
Shëtitëm botën skaj më skaj
Duke dhuruar shpresë dhe besim
Por me realitetin e egër

Në përballje

Eh luftën filluan
Gjithçka mjegull përreth
Me kalimin e kohës
Forca vyshket, besimi zbehet
Bota e njeriu bashkjetojnë

Pasardhësit e Adamit e Evës
Duam a nuk duam
Në këtë botë mëkatojmë