Metafora

Gëzim Ajgeraj, Zvicër

 

VEGIMET E HESHTJES

 

Janari me të ftohtit janë bërë një mbi Alpe

në degën e thatë kanë çelur lulet e acarit

ditës ia ngrinë edhe frymën e fundit të shpirtit

 

të djeshmen e motit të përtejmë s’dua ta kujtoj

ka ngrirë diku në acarin e ditës së parë të janarit

bashkë me dhimbjet e lëna diku në retrospektivë

 

me dy duar mbi heshtjen

shtrydhim imazhet e kristalta

tek ia numërojmë motet e udhëve të përmallta

 

përtej vegimet e mallit ikin tinëzisht

pa lejen time e as pasaportë s’marrin me vete

kryq e tërthor i bien kthimeve

 

me agimin e përtejmë të imazheve

ngrohim shpresat e motit të saponisur

se e nesërmja e fundstinës na pret diku larg

 

nisja nëpër vegime të përmallta

seç më ngrohu çastet e kësaj heshtjeje vrastare

dita mori imazhet e kristalta përtej xhami

 

 

VEGIMET NË EPITAFIN E FUNDDITËS

 

Mallin e nisëm pak para se të pikonte terri

mbrëmja po zbret ngadalë përtej dritares

dita ia numëron rreshtat e fundit fletës alpike

asgjë për shënim as për epitaf s’pikoi sot

e mërkura iku e u bë ditë tregu buzë Lumëbardhit

me pak aromë grilli na i mbushulloi vegimet

dhe pak freski Sharri i dha mallit mbi ballë

miqve të m’i u përcolli shumë përshëndetje

aty tek Ura e Gurit nostalgjia frymoi thellë

e ngrohu shpirtin me aromën që po zbriste nga kalaja

dita e bë një çast e na i mbështolli dëshirat

malli me terrin ikën diku në kulla ndër Vërri

neve na la të harruar pranë një dritareje diku në Alpe

 

KTHIMET PO VONOJNË  

 

Tej përtej harrimi na i ra vonimit

motet që mërguan e më s’u kthyen

për një këmbë mbathcash nuk erdhi kthimi

mbeti hije malli udhë e mallkimit

 

mbeti ikje udhë ëndërr e mashtruar

kujtim i asaj dite kur e morën ikjet

në mos lamtumirë o Zot i bekuar

dekadat që shkuan e s’erdhën kthimet

 

mbeti pritja dhimbje e lot atje tek strehët

ëndrrat që u ndryshkën tek portë e avllisë

u shkretuan këngët kush as zë s’u nxjerrë

ç’shëmti e trishtë i zu frymë shtëpisë

 

mallin përtej larg e zuri harrimi

udhët, ikjet, ëndrrat, kthimet që nuk erdhën

mes për mes ëndrrat i zuri mallkimi

vatërshkretat presin kthimet s’dinë ku mbetën