Metafora

Gëzim Ajgeraj, Zvicër

 

ETJE NË FJALË
 
Thatësi në fjalë, në shpirt në mungesën tuaj
Silueta të trazuara në kolonën e mallit dhe orën e prishur
I huaj mes të huajve dhe damkën e përbuzjes prapa shpine
Me se ta zbukuroj fjalën, ç`t’i jap vargut, në këtë thatësi alpesh
Ku fjala shkrumbohet buzëve nga zjarrmi e mungesës suaj
Ku kënga digjet thatësisë së mallit, ende pa i vënë notat në
pentagramin e udhëve e shkrihen në lot, e dita bëhet pelin
Mungesës vizatojmë portretin e mallit etjes ledhatojmë ngjyrat
Me tingujt e dhimbjes i i ngushëllojmë vargjet që të mos na i zërë
Harrimi i mallkimit të udhëve në kolonat e ikjes pa arbitër
Himnit të largësive ngrij flamurin e ylbereve të fjalës
Largësitë tek i lidh nëpër jehonën dhe krismën e saj
Që na nxjerr nga harrimi e më kthen atje ndër lisa
Mes dashurisë tuaj mes ëndrrave mes kullave të shkreta
Ku përhyjnojmë ecjet tona e ditës i vëmë një emër
Me netët e vona gëzojmë edhe kupën e qiellit e atdheun
Ku breznive u vëmë ebra burimesh lumenjsh e malesh
E na shtohet kënga  jonë nëpër ecjen plot dritë për të nesërmet
Që do të vijnë të bardha si rrezja mbi Sharr
Për Vërrinin ku ruaj këngët e pakënduara të moteve barbare
Dashurinë për lirinë të bërë shkrumb nëpër kulla
Qëndresën nëpër mote dhe besimin për dritën e së nesërmes
Rritën time në kulla e porosinë e plisbardhit pranë oxhaku
Për besën e ruajt ndër shekuj traditën kullës
Ç`t’i jap më shumë vargut në këtë udhëtim alpesh
Kur ikja mbytet zjarrmisë e kolona e mallit më lë vetëm
Pos ngushëllimit se një ditë do mbathim mbathcat e do nisemi

MOTET E ETJES SË MADHE
 
Na mbyti etja e fjalës e u thamë në mall
Për pak burim vendlindje e këngë atdheu
Ikjes po i zbardhet mendimi koha po i plaket
Udhët kryq e tërthor dhe gjeografi e ikjes
Metropolet Evropa dhe ëndrrat shpresat e vrara
Që s`na u fikën, dhe daullja e harrimit që na ndjek këtë udhëtim
Mik i mirë ti atje mes mallit, m’i këndo bukur mungesës
Ikjes, largësisë, kullave të shkreta, gurit të vetmuar para derës,
Oborreve të gjelbëruara e barishteve lëvjerë teposhtë strehëve
Folmju shqip kullave me gjuhën e fjalës së përmalltë
Ndiz njëherë oxhaqet të na e djegësh mallin
E merr një këngë ndër oda të na e shuajë etjen
Të paktën mungesën time mos ta mbytë bar i harrimit
Mik, ç`mallkim na ka zënë me këtë anatemë mallit
Me se t’i shuajmë etjet kur gurrat shterojnë atdheut
Me se t’i mbushullojmë këngët kur fjala digjet largësive
Kujt t’i flasim shqip a t’ ia themi njëherë vargut
Kur gjithçka e huaj ma zë frymën përreth
E çfarë ujë t’i jap fjalës kur flaka e mallit m’i ka zhuritur  muzat
mik i dashur, vaj halli për vargun dhe ne
 

JU, FRESKIA E VARGUT TIM
 
Nëpër etjen e mungesës suaj i kam shtjerrë krojet e mallit
Gjithçka u kam falur me fjalën, dashurinë dhe këngët e dritës
Pa çka se mua  më vodhën udhët e më tret gjeografive
Frymoj mes jush mes rrjedhës së gjakut tuaj në damarë
Me ju përhyjnojë ditët motet dekadat arratisë sime harrimit
Me këngët tuaja i zbukuroj ditët e dhimbjeve të zjarrmishme
Me fjalën tuaj e freskoj vargun e shkrumbuar nga zhurinë e Alpeve
Edhe kur digjem zjarrmisë mes jush ndër lisa ia freskoj ballin mallit
E me këngën e bilbilit i shëroj kohët e dhimbjeve të mëdha
Në burimet tuaja etjes i jap freski krojeve të Vërrinit në Sharr
S`ju ndaj në varg ju përhyjnoj në fjalë në këngë
Nëpër alikimin e mendimit ju përherë mbeteni rrezja e frymëzimit
Në lutjet e mia për të nesërmet e bardha për dritën diellin
Që dua t`ju ngroh çdo ditë o ju fisi im plotë plagë
Dhe ju më, kujtoni se më mbyti harrimi nëpër kolonën e udhëve
Jo, o jo, ju lartësoj në këngët e mia ju lartësoj në fjalë
Me shkrumbin e kandilit tim dritë dua t’ju fal
Të nesërmeve tua të bardha dritën e fjalës ua fal
Ju dua o ju të uruar ju dua ndaj këngën s’e ndal
Mes jush frymoj çdo ditë në çdo muzë të mendimit
Ju përhyjnoj në këngë ju përhyjnoj në fjalë
Ju më jeni burimi freskia e këngës sime në mall
 

PLAGË NË FJALË
 
Udhët, gjeografitë plot me ju, hartat, vetëm atdheun në gji dhe ikjet
Ngado e kudo ku bredh ju kam pranë udhëtimit tim dhe tuaj
Prapa jush rrjedh loti, digjet malli dhe kënga e lënë diku në kulla
Jemi bërë kronikë e ikjeve gjaku im i shprishur nëpër botë
Ecim shkrumbit të mallit, nëpër mallkimin e harrimit të huaj kudo
Jemi bërë hije e sokaqeve të fustanshqyerës, ja mbushëm me kopilë portat
Vaj halli për kullat tona të shkreta, zot ç`mallkim na ke vënë mbi shpinë
Nëpër këngët tuaja çdo ditë e shtrydhi ajkën e fjalës e më del lot
Ikjeve tuaja çdo ditë ia shpalos dashurinë, e zjarri i mallit më djeg në ballë
Portave tuaja përditë hyji, më verbojnë merimangat e pritjes së kthimeve
Nëpër ecjen tuaj vizatoj udhët, gjeografia e planetit përditë më zvogëlohet
Ti fisi im i shkapërderdhur, medet ç`dhimbje m’i jep shpirtit
Vargun ma ndizni e lirika tërbohet mallit, me se t’ia shuaj etjen
Zogu im krahëprerë ç`të të jap nga këto udhë malli
Të lartësoj në fjalë, të ushqej në shpresën për kthimet e zogjve të tu
Pranë shtrofullës sate të çarë, të copëtuar nga bishat rreth teje
Zogjve të tu nëpër gjeografinë e udhëve u flas çdo ditë
Me dhembjen e shpirtit, me zjarrin në ballë dritë përpiqem t`ju ofroj
Për një ditë të bardhë, për të nesërmen tënde plot dritë
Të vijmë në sofër ne zogjtë e tu, e të gjithë së bashku
Pranë teje, krahëve t’u gëzohemi për kthimet tona, për ty
 

ANATEMA E FJALËS SË PËRMALLTË

 
Fjalë e pathënë, hap portat e shpresës, thuaj
Përtej largësive të përmallta, përtej gjeografive, udhëve
Ndërto shtrofullën e mendimit, ngacmo muzën, atje
Ku zotat e mallit prehen, ku flenë dashuritë, kënga
Ku rrit djepat, ku gëzohen kulla ndër breza, nëna
Përkund nipat si lisa, ka kthehen e zbukurojnë ditët, nuset
Arbërore sa mirë u rrinë për krahu, si flutura oborrit, peshë
Ku të ka emri, rrit mendimi i së nesërmes, dritë
Të ka e thëna, dritë mendimi, kuptimësi ecja, mjaltë
Ku është balta, plot dashuri ku shtrohet kënga
Ngrit shtrofullën e mendimit, mes dashurive pushto hapësirat
Dritë jepi të nesërmes, brezave së ardhmes hap portat
Se drita jote ka shkëlqim, është rrezja ku ngrohet, e nesërmja
E bardhë, plot dritë, plot shpresë, plot vizion