Metafora

Prenda Sejdia

HIJENAT E ERËRAVE

Poezi

Redaktor: Gëzim Ajgeraj

Recensente: Endrijeta Paplekaj

Almaida Sejdia Myrtaj

Lektore; Marsida Agolli

Botoi: 7DAYS, Prizren. 2021

NGRIU MJEGULLBARDHA

U ndrojtën ëndërrat i përpi koha

Eh kur kupton se djallëzia t’mori

mundin

I përhumbur kupton se marrëzia e

mbështolli dlirësinë

Plaga që dhemb më shumë është pabesia

Fillikat gjendesh nën kulmin e enigmës

Dega e thyer bie mbi copëzimin e At'dheut

Ky dimri pranverorë llogariti e përdahi

shpresat

Mjegullbardha e ngriu kohën e orën

Peng t’marrëzisë, ndër kryqëzime la

fati njerëzinë

Ç’do t’thuash për të panjohurën në

shoqërinë e t’pa’dukshmes

Në zbardhet dioptria aq sa hapësira

e gllabëron

Nga hijet e shitura të tej oqeanit

Me platforma të skicuara enkas u shua drita

Alternativë trishtimi tjetërsimi i vlerave

Eh, kjo retorikë tallëse

E hijet seç po hedhin vallen e ujkut

Ç’masakër nga përbindësha n’kolaps bie fjala

Farsë gjithë misioni veçse gjurmë dhelpre

Paguaj haraç ti atdheu im paguaj

Radikal në u bëfsh veç për veten

FJALA MBETI NGRIRË

Seç oshëtinë sheshi me piskun e natës

Ngriti strofullën e mendimit mes breshërive

të egos

Se koha të vret mes përmes mashtrimit

Frymëmarrja kanos vargun udhëve të zhgënjimit

Gjarpëri kafshon se dhe nata pa ispat qe

Se xhungla mbart kafshët helmuese

Eh, koha u verboi mëndjen e shpirti u zu pritë

Na u përflak ethshëm dëshpërimi

U mashtrua liria marrëzisht verboi besimin

U përbalt fjala

Egërsisht u shfaq njeriu fatkeqësi e kësaj toke

Me gjuhën e nëpërkës e shfryn zemërimin

Kafkën ia zhveshi vrazhdësi e mendimit

Hienat nga foltoret vjellin vrerë

Me tehun e shpatës burgosin motivet e shpresës

Non sens skllavërimi nga egoja harrakate

Mushkonjat zuzare ndajnë histori dhimbjeje

Shkreptinë si furtuna në këtë kohë rebelie

Klithmë e drejtësisë atje tek sheshi

Plot marrëzi u dogjën dekadat

Eh në kokë turku u kthye

Gjithçka e zymtë sërish mbeti

Fjala mbeti ngrirë sheshit

Nuk flenë hienat nuk flenë

HESHTJA MBËSHTET DHIMBJEN

U çmendën këto ditët e jetës

Vështirësi të papërfytyrueshme ndër shtigje

U gënjye edhe bota kot për qejfin e vet

Harruam që zotëruam energji

Top sekret fshehur në faqet e historisë

Eh, sikur të qemë lindur në një kohë tjetër

Fat i keq apo i mirë s’e zgjodhëm dot ne

Degët e thyera po bien nëpër Atdhe

Dielli as po i thyen rrezet si moti

Zëri heshtjes mbështet dhimbjen

Në sy rrinë dëshira të fshehta

Degë rëre në erë tërë psherëtimë

Sa fort më dhemb ajo koha vjetër

Seç shfaqet e largohet me hijen e zbehtë

Prapa diellit u fsheh e ç’po klithë

Ditët e jetës në çmendi mbetën

EGOJA DHE EGOISTI

Egot hijerënda që perëndimeve zgjohen

Shpirti krenari kamufluar tej e tej

Zjarrmishëm psherëtijnë nga smira tundohen

Sokëllimë të përsëritura fjalët davarit si qielli retë

Në pragun e përjetësisë kalorës shkojnë e vijnë

Secili për vete e ngre çatinë

Ajo psherëtimë e mbytur nën zë fëshfërinë

Mos u krekos o njeri kjo botë është e të gjithëve

Ki dinjitet e zbukuroju me çiltërsi

Tjetrit mos u përpiq t’i vësh epitet

Fundja, kushi dhe askushi je ti

Nga pylli dëgjohet veçse klithma e të humburve

Mos u degdis m’kot në thellësi tek gjoli i zi

Dinjiteti i egoistit mbytur në kallkanin ligësi

Despotike bëhem madje krejt e drejpërdrejtë

T’ja zbehim muzën egos o egoist i padenjë

Bota është e të gjithëve e përsëris prapë

Nuk është destinacion siç mendon ti

Ajo është e pafund dhe e pamatë

HELMIMI I ETJES

U helmua etja

Gjakun e pastër e nënshtroi

Zgërdhihen nën maskë bishat e egersirës

Seç u mashtrua qielli në emër të engjëjve

Edhe stinët i ndryshoi mashtrimi

Sa mos të mashtrohet etja e helmuar

Eh ky melhem i fjalës

Ia shuan zjarrin mashtrimit

Etja e jashtë logjikës udhët e jetës lajthiti

Gjëma e verdhë e stinëve

Fillin që s‘ia dimë e fundi as ndalon shtegtimin

Droja nga rrapëllima dridhet në mendime

Qakenjtë kanë veshur gëzofin

Kohën tërë etje e gëlltitin

Hukama e dredhive veç sa lëshon piskamën

KËMBANË E MADHE I RA VONIMIT

Gjithçka gri ky fillim dimri

Mund të ndodhin sa malet tunden

Gjithë udhët pa krye mjerane mbeten

Ai produkt i rrethanave të caktuara

Udhët e ujërat një pikë shi i trazoi

Troku i kalorësve u ndje fill pas muzgut

Tjeter varg e mendim lëshon zë portareve

Këmbanë e madhe i ra vonimit të atyre

Përmes motit lig trimat dynden sheshit

Eh kostumi i kundërshtarit as t’bie përshtat

Bisha e egërsirës zgërdhihet prej ëndjes

E ndër damarë rrjedh gjaku i mashtrimeve

Filli si dihet e fundi duket larg

Edhe vetë engjëjt e shprehin zemërimin

Si shpendbardha po frymon tymnaja

Në flakërima qëniesh të ndezura duken

Nëpër humnerën e madhe të errësirës

Bijtë e tokës e diellit lypin përndritjen

Kallet etja mbi helmin e vdekjes

Të dehun pyetjet e pazgjidhura

Në kontekstin e hidhur të kohërave

të brishta

Se në log të luftës u zhvillua lufta

NËN ZË PIHET DHIMBJA

Tymnaja lodron sheshit si bisha ndër ahije

I zhgënjyer brenda absurditetit dhe misterit

po ashtu

Eh, sa vështirë është të vetmashtrohesh

Mes përmes rrezes së akullt plot zymti

Në lojën e tij të shkatërrimit rrjedh në shkulmim

Askush s’mund të jetë gjysma e dhimbjes sate

Nën zë pijnë dhimbjen, përgjaket mendimi

E me flakë djallëzishë bëhen pishtarë hirësishë

E si shigjeta në shenjë, në shenjë do shigjetojë

Baladave të moçme do u ngremë përmendore

Se marrëzi të kohës me manxerre i patën shafit

Gjoli i kuq do rridhte a pikonte pikë pikë

Gurëzuar nëpër kthime tërthoresh, në ajër e në ujë

Zbrazëtive bredhin me ankthin shkumëzuar

Muzat më dhurojnë amull, dekadat e pagdhira

Gurin e mendimit e rrukullis kah e nesermja

E gdhend fjalën me daltën e mashtrimit

Veç kot, sa për t’i gjëmuar kohët

Zot na ruaj prej kokës mashtrimit

As koha se ruajti këmishën e vet

NËN PLOGËSHTINË E MJEGULLËS

Lojë të dyfishtë po luan koha

Edhe qielli mbi kokë përcjell enigmë drithëruese

Se nën plogështinë e mjegullës po

ndërrohen stinët

Mes përmes sheshit shpirtplagosur fjala

Trazohet makthi në pikë të mesditës

Absurditeti vallëzon fort sheshit

Lugetërit i japin pamjes aq përsosmëri

Shpirtin shtrydh imazhi i zemrës qytetit

Sekrete të çmendura fsheh ç’u egërsua heshtja

Në rrebëtim përplasen erëra të fuqishme

Nëpër mjegullbardhën e kësaj pranvere

E pakapshme prapavija, humbi në hapësirë

U zgjat dhimbja plot një shekull u zgjat

Magji ëndërrimtare e përmbys të tashmen

Themelet tunden e shkunden, oborret

e gurta bien

Laboratori i gjetheve valon në mendime

Zot na ruaj nga djajt me veshje engjejsh

PETKAT E DJALLIT VESHUR

Kjo botë me plot të fshehta

kohërat bredharake

mes përmes furtunash

trishtimin e yjeve

ndajmë përmbi dhe

Ditës ia shton dhimbjet

harresa vjetër

se të njëjtat shira

sërish lagën udhët

dhimbjen si do e ndajnë

koha e hapësira

Petkat e djallit ia veshën

teorive të rrejshme

me perenditë

asnjë lidhje gjaku nuk e kanë

me gozhdat e fjalës

përbiruan dritëzat e kohës

Dallgët e fjalëve

përplasen me kupën e qiellit

zemra e gurit e lëshon piskamën

e kumt iu bë njerëzisë

e ne ndodhemi këtu

në një cep të botës

Qoftë e thënë

e trishtimi ta braktisë njerëzinë

me qerpik e kafshon lotin

me cepin e syrit

me kuptim të moskuptimit

t’i ndalojmë regëtimat e shpirtit

çikrikun koha po e lot mjeshtërisht

terkuza zgjatet

e shkunden nën thundra elefantesh.

PËRBIROHET FJALA

Përmes germave vizatoj pikëllimat e motmoteve

Ç’mund të thonë për fjalët shpendët e fluturimeve

Kjo loja e djallit e ka mpi fort kohën e frymëmarrjen

Flakë u është ndezur ferri i shpirtit

Rrëmbimshëm shkrepëtijnë si hije hapësirave

Shtegëtojnë plot vrerë e zymti kamufluar

Djep dallëzie ajo sofra e krimit

Cicërojnë papagajtë, as shqiponjat nuk heshtin

Kallë është ajo bota e zemrës, neverit kryeneçi

Thonë se drita do fitojë mbi errësirën

E gurin e mendimit e rrukullis sheshit

Frymëzimi rebel sulmon si breva

Përbirohet fjala, ndizet flakë, egërsohet

Tjerë të mençur ahijeve, si mbretëri hijenash

Përkthehen në mërmërimë oshëtuese, ama shenjëtorët s’kanë si flenë

Fort i ngulitin kthetrat e fjalës

Sharlatanët e krimit lëshojnë piskamën

Me pushkën e kohës u vrafshin pabesitë

SHERROSEN E HANË BASHKË

E djeshmja si ëndërr e brishtë

Lakuriq sheshit u shfaq drithërima

Eh në kemi qiell përmbi kokë nuk e di

Si xherdan e ndjejmë mallin e dhimbjen

Seç derdhet ai qiell nën djerrina shekujsh

Këmbanave zënë shesheve ç’ua dëgjuam

Ata që sherrosen e hanë bashkë

Zeher e djaj iu bënë njerëzisë

Llogaritarë për këtë matematikë s’ka

Dhimbja lë shenjë dhe vrragë

Ama ora do vij kush dot se ndalë

Se bijtë e tokës janë bashkë

Gjatë u dergj kjo pjesë e botës

Sikur të ish kokërr gruri siç është mendja

Eh , ky vështrim matanë trishtimit

I reshkur dheu arbërorë i fortë e i pastër

E nga mjegulla që s’resht i zënë dhe dielli

Ama, gurë përmbi gurë po ‘gdhendet’ historia

Ehhh, për të njëjtat hapësira

E gjithë ky makth e qasje

ÇAKORDISJE

Mes ëndërrës e realitetit

Pohimi e mohimi të njëjtat udhë drumitin

Ambiciet iluzive ç’po i mashtron koha

Seç u katandis maska e intriga

Mashtrimi me dilema u qesëndis

Mendimet trazohen mespërmes pasionesh

Shfaqet turbullt ndjenja e fjala

Kurthërohen idetë e vijëzohen të

kryqëzuara

Këto udhëkryqe të jetës ngatërrojnë orjentim

Ledhatuar hipokrizia shtegton lehtësisht

Në vorbullën e kohës shpërfillur e nesermja

Në zjarrin e zjarreve digjet padurimi

Eh këta djaj të veshur si engjej

Dredhitë e t’pa udhit ndryjnë në shpirt

Kot, veç sa për hesap të vet

KOKRRIZAT E DIELLIT

Grindemi me avujt që toka lëshon

Flakë ndizet durimi fjala mbushet

vrerë

Eh, kjo këmbanë e madhe i tund

fantazmat e drurëve

Egërsisht rrëmbehet heshtja

Mes rrapëllimash bylyken demat

Eh, djalli e filozofia thonë janë

të hollë

Me tehun e fjalës thyejnë gurët në

këtë rrugë të historisë

Përdridhet fjala e gërryen tokën

Eh, këta sulltanë të demokracisë

venitur shkelqimin

Fjalët si shigjetë tejet të helmuara

Seç ua do shpirti gjërat e dënuara

Lëkundje plot ligështi për kohë

të sprovuara

Edhe në stinë pranvere thonë se

ndryshon moti

Parashikimi i motit është më në fund

Breshëri me kokrriza dielli

FURTUNË

Zymtia i ra natës

E të brishta akordet kumbohen

Në trishtim i mban mpiksja

Veç me thumbimin përgjaket fjala

E njeh mirë fuqinë monstra e zezë

Se kallakan i dreqosur janë veset e panterave

Plot plane vulgare e instrumente të mallkuara

Vërvisin hipokritët e përgjakin zemrat

Egërsisht dëshmon forcën dhe etjen ashpërsinë

Dëshirat e errëta seç dua të t’i përflak

Koha kthehet në magjistare të ligështuar

Zhuritur e kapitur si zemërakë shkretëtirash

Dikund, në skaj të kësaj bote

Që është krejt e sëmurë

Përpëlitet dhimbëshëm një popull

PREDIKËT E BABËZISË

Plot ligështi u mbushën kohët

Shtigjeve të rrëmujshme mbi shtresa me akuj

Të trishta mendimet ndër sheshe kamufluar

Fjala u degdis honeve të kohës

Mashtrimi i hidhur ç’i rrëzoi shpirtërat

Fjalët e papeshuara seç rrëzuan gjethet

Podiumeve vetshpallet ai triumfator i demokracisë

Stermbushur e krekosur paç nga deliri

Ngjizet mashtrimi si ndjenja më sublime

Shkumëzojnë hienat me shpirtëra të manipuluar

Fjalë përcëlluese si nëpërka lëshojnë mjegull kohët

Seç shfryjnë plot orekse babëzie

Zot, kthjelli mendjet e njerëzisë

Çakenjtë jo, kurrë s’mund të kenë mëshirë

A mund t’i sfidojmë tashmë mençurisht

Këta kalorës të mashtrimit stolisur me hipokrizi

AMULLI

Shpirti amull e fjala bredh sheshit

Bllokadë bëhet koha Ama Troja duhej të përmbysej

Kjo furtuna marramendase e viteve të kota

Seç po i duhen njerëzisë qindra këmbana

Dhe të të zgjohen nga gjumi latergjik

Zot, këto hije misterioze të një bote të pabotë

E patën vrarë mëmëdhenë gjuetarët e ëndërrave

Pellg i madh prej ferri është demagogjia

U çartën rrugët nën këmbë të njerëzisë

Ankthi tokës i lëshon piskamën

Gjunjëzuar e vërteta me egon e mashtruar

Shpirtërat e trazuar në udhëkryqe të kohës

Dhe koha u dyzua, mes të vërtetës dhe mashtrimit

Mbi shemti të mendimit gjëmojnë dy botë

Kjo kala bashkimi zënë lëshon sot

Eh, ky mos’durimi në kërkim të portës dritës

Le të jetë pendimi historik

Ogurmirë për bijtë e shqipes

HIJENAT E ERËRAVE

Krupë e neveri, me kostumet veshur

Akrepa e hijena si nëpërka përdredhur

Vullneti i tyre i plotë sjell plogështi

Barbonë e çakenjë po në të njëjtën fushë loje

Si limonin shtrydhin kohën e hapësirat

Tabllotë banale kanë gojë e flasin

Eh këta burracakë

Për ta turpi nuk ka kufinjë

Koha i sajoi për ligësi

Eh pra, kohës ia thithin ambrozën e nektarin

Dredh e përdredh të përbuzurën njerëzi

Vërvisin hipokritët me lutje e përgjërime

Me thonjë të mprehtë drejt fronit të magjishëm

Këtyre njerëzve të tërbuar davaritet shikimi

Sa mos’kokëçarës ngjiten shkallëve të erës

Me dallgët e rërës përplasen hapësirave

Sa i rëndë aq i drejtpërdrejtë është ankthi

Plot shkulme e shkëndija të zjarrta

Fuqia e arsyes është tërë sy e veshë

Përpara mashtrimit të madh

FUNDËERRËSIRA

Fantazma hijerënda horizontin ngërthejnë

Plot mister shfaqen në mjegullnajën e fundëerrësirës

Përpëlitje tiranësh, ç’makth i paparë

Këto blasfemi ç’na zu mallkimi

E gjitha mister flatrat vertit plot fuqi

I zu opium, shpirtërat djallosur i ka

Eh rrezet e akullta të errësirës, sterr e zi

Me tone mistike u trazuan në forma solemne

Rrukullisin e pështjellojnë shkëndija zjarrmie

Rrafin e përdafin dallgët e fjalëve plotë mashtrime

Në log të zuzarëve gjenden zuzarët

Në mund të arrihet të zbutet ftohtësia e moteve

Edhe atë famën humbur, tani më venitë mashtrimeve

Le të qesëndiset kjo tokë

e ky popull të ndjehehet i lirë

FUNDË-OLIGARKIA

Kapacitet funksional ky laborator i krimit

Etjeve harbojnë ndër mjegullnajat verbimit

Kundërshtarin e ftojnë në tryezën e mashtrimit

Me ndërgjegjën e mashtruar dëshmuan ligësi

Vrapojnë hiena e djaj plot ëndje e pangopësi

Neveri më ngjeth mishi, gjaku rrjedh vrerë ndër damarët e mij

Mos mirënjohjës këta vampirë zhuritur ndër megafonë

Sikur diellit ia ndryshuan ngjyrat

A detin bënë fushë me lule, a mbushën malet me vaporë

Fjala e mashtruar të djeg si prush në gji

Qiejt lëshojnë piskamë shprehin zemërim në ty

Në emër të drejtësisë

Me majë të bajonetës therin durimin e shpresën

Vajhalli për ne se epoka iku e na la

Po në këtë mjegullnajë zhgënjimi, ç’ti japë njerëzisë

Eh, fushë-beteja u ktheftë kala frymëzimi

FRENAT E LAKMISË

Mes përmes shesheve dyndur sharlatanë

Të gënjeshtërtat idealizma ngacmojnë mashtrimin

Në do krasiten degët e hierarkisë mashtruese

Fundit të lakmisë shkelqimi iu zbeh

Se fjala doli nga frengjia e mori dhenë

Kot veç sa për të ndezur a shuar zjarrin e shekullit të ri

Eh sa vështirë thonë të lëshosh frenat e lakmisë

Ama dritë kërkon e nesermja

Sa për mashtrimet s’di ç’të them

Udhëkryqeve të reja mbeten

Zgjohu ti i përgjumur

Hi syve mos lejo

Je biri i kësaj toke të drejtën kërko

Në u rrënua dje, prit të ringrihet bota

BATICAT E SHPIRTIT

Kësaj pranvere peng i ngeli koha

Gjepurat ngrenë krye mbi

pritshmërinë e akullt

Ama në gënjeshtra s’mund të

dehet njerëzia

I ftohti pranverorë lehtë lehtë po venitet

Kushedi nga u huazua fuqiplota fjalë

Nën jehonën e shesheve të mermerta

Ç’janë këto karvane krushqish askund

s’ju zë pritë

Magjishëm ndizen ëndërrat e semaforët

e shpresës

Aromë e stinës moteve seç i bën llogaritë

Në gjakun tënd le të mbillet besimi

Meteorologët parashikojnë ndryshimin

në ditët me diell

Nën rrënoja të tempujve të faraonëve të

rinj do varrosen fatkeqësitë e njerëzisë

Në mund t’ia ndërtojmë imazhin së nesermes

Dritë mbi ëndërrat le të hedh shkelqimi

Me agun t’ia befin baticat e shpirtit

Edhe njerëzia zgjuar po rrin

MJEGULLNAJË ZHGËNJIMIT

Na u mashtruan ëndërrat e përgjaken dëshirat

Nuk mat dot kohën me orën e prishur

Ama në gënjeshtra s’mund të dehet njerëzia

Shpirti vrerë u bë për ditët e vështira o atdhe

Pa nota në pentagram me instrumente të çakordisur

Me nëpërkëmbjen ndër dekada ç’jemi mishëruar

Në këtë mjegullnajë zhgënjimi ç’vizion ka për gjeneratat.

Djallëzia harbon mbi drama

mbi drama të krimit

Çirak u bë mirësia ndër kurtha robërie

Shpirt bardhësia ka verbuar e luan

dramën e fjalës

Thonë se ligësi e sinqeritet nuk udhëtojnë

në të njëjtin shteg

Sharlatanë e shafranë harbuan ndriçimin verbuan

Ato tërmetet e nëndheshme shpirtërat la ngujuar

Stresi hedh valle në çdo vatër a shtëpi

Errësira e vërtetë mbet brenda zgavrës vet

U kryqëzuan shpatat e fjalës kala i ngriten qëndresës

Në mund të projektohen frontet e së nesërmes

KJO SIMFONI KRIMI

Nën dritën e diellit kjo simfoni e kohës

Prangosen ëndërrat këtij nën- qielli

Fund tuneli seç ndrydhet fjala

Ditën e bardhësinë e saj e vret mashtrimi

Solidaritet i djallëzisë memorien gërvishtë

Sikur t’ja çjerrësh lëkurën babëzisë

Ecejaket mbi gjëmbat e mprehtë të fjalës

U dreqos e tëra gjoksin i çjerri mëmëdheut

Gjakun e zemrës ushqyer hipokrizi

Në këtë vorbull të kohës

Platformë pa ide e gjitha është abstrakja

Plot mllef e vrerë vjell satana majë piramidës

Eh, tek po shembet monarkia e krimit

Ç’NEPËRKË

Si vullkani prej krateri

Shkulmojnë fjalët prej brendisë shpirtit

Helm si kobra nxjerr prej goje

Vaj medet biri i bandillit

Jehon fusha kodra e mali

S’ja ndan gazin fjalës as mashtrimit

Herë hedh shashka e herë si bomba

Rrampa- dampa në këto ditë prillit

Plot mashtrime si në çdo ditë moti

Sillet e mbështillet porsi nëpërka

Fjalën e mirë s’ja nxjerr dot as zori

Zingjirin në gisht e dredh ndër zënka

Deri kurë o lum zotria

Se pa rini ngeli vatani

Jeni bërë porsi vampira

Vijnë hijenat të na qajnë hallin.

Lereni shqiptarin

T’ja qajë vetes hallin

ZALLAHI

Eh këta sharlatanë shesheve vrapojnë

Piramidën hierarkike të djallëzisë ndërtojnë

Kockat i thyejnë me gjuhën e mashtrimit

Majat e fjalës përsosin me togfjalësha poshtërimit

Në këtë muaj prilli plot mjegull e hallakatje

Metodologji e këndvështrime të kundërta

Ditët kalojnë çdo gjë bëhet bajate

Marrëzi e gënjeshtra absurditete të panumërta

Shëmti e lajthitje shesheve çdo ditë

Kthjellu o shqiptarë mos dëgjo përrallat e mashtrimit

Bashkë- dyzimit, ligësisë e pazareve bëji pritë

Njerëzia përdoret si numra

Gjenden portave të harrimit

Nëpër troje tona farë helmimi hidhet

Gjarpëri o gjarpëri harbuar ndër hapësira

Në bëhesh kundërshtarë me mburoja kunderpërgjigjesh

Je pinjoll i kësaj toke kthehu në zë të shqipes

HIJENAT E NJË FUSHATE

Larg helmit këtyre ditëve shafran qesëndisur

Se qindra vite kërkuam një rreze dielli

Kurban le të bëhemi për fundin e errësirës

Shkrepave të fjalës mblodhëm ashpërsinë

Me modernizëm sajuam marrëzirat shekullore

Plot neveri ushqyer rrënjët tona

Fatkeqësisht qemë ushqyer dhunshëm

Mbi ne përplasen degët e atdheut

Idealizmi i shtirur stolisur mrekullisht

Me bukurinë e fjalës rrejshme mashtruar shpresën

Kthjellu o njeri se dënglat e mashtrimi

Të zaptuan hapësirat e shpirtit të plagosur

Eh kjo magjia verbuese e hiqit

Ferrin freskon pasi zemrën ka ndezur flakë

E pasionet mizore mbushur plot zili

Ngushëllon shpresat se matrapazët do

flakin djallëzitë

Gardhiqet e shpirtit do i shkulin e zemrat

do dëbojnë dhunën verbale të skllavërisë

PETKAT E DJALLIT VESHUR PUSHTETIT

Kjo botë me plot të fshehta

Kohërat bredharake mes përmes furtunash

Trishtimin e yjeve ndajnë përmbi dhe

Ditës ia shton dhimbjet harresa e vjetër

Se të njëjtat shira sërish lagin udhët

Dhimbjen me kë do e ndajnë koha e hapësira

Petkat e djallit ia veshën teorive të rrejshme

Me perenditë asnjë lidhje gjaku nuk e kanë

Me gozhdat e fjalës përbiruan dritëzat e kohës

Dallgët e fjalëve përplasen me retë

Edhe se këtu ndodhen në një cep të botës

Zemra e gurit e lëshoi piskamën e kumt iu bë njerëzisë

Qoftë e thënë e trishtimi ta braktisë njerëzinë

Me qerpik ta kafshojë lotin në cep të syrit

Me kuptimin e moskuptimit t’i ndalim regëtimat e shpirt

SHARLATANI I PËRÇARJES

Kuisling e shqipfolës që përçan shqiptarët

A thua se nuk janë vëllezër të një gjaku

Ngjan porsi armiq që i lyp haku

Fuqi rrallë ngërdheshja jote turbulluese përballë njerëzisë

Bardh e zi mbeten imazhet brenda shpellës heshtur

Ferrit ia njeh hapësirat enkas e ndez flakë

Me mashtrimin varfanjak shkapërderdhur

të tërën mënxyrë

Me shpellarët alienë gjendeni në një natyrë

Edhe perenditë i pate mashtruar

Ty që djalli trurin të ka klonuar

Ama marrëzinë e bën fort mirë

Vaj medet kur njerëzia dehet nga gjenia vet

Çmendurisht krekosur verbuar në magji

Mister e absurditet brumosur neveri

Ngre spirancën e shuaj marrëzitë

Ti hipnotizues i tmerrshëm dhe kobzi

REFORMATORI I ËNDËRRAVE TË ERRËTA

Filozofi e fjalës e prekshme për njerinë

Kokat i daltojnë në kotësinë shpifarake

Përsosmëri në mjeshtrinë e djallit

Turbulenca ujvarë me besim të turbullt

Dominancë mashtrimi zhagitet verbërisht

Gllabërim i ndërgjegjes me verbëri absolute

Përceptohet shumëllojshmëri diversitet

vizion abstrakt

Ligësitë e mendimit kaloborojnë plot truk

Me kamxhikun e zhgënjimit hakmerret mashtrimi

Reformator ku të vdekurit i ringjallë

Muskuj luftëtari për egon që trazon marrëzinë

Vullkan plot gjepura botës kodrat i rrafshon

Në gurgullon shqiponja forcë e vendosmëri

Kthjellu e përqëndrohu me dinjitet o njeri

RINGRITËSIT E KËSHTJELLAVE TË RËRËS

Dallgëzime të fuqishme reflektojnë

në çdo hapësirë

Rrokullisin e pështjellojnë nga toka

në qiell

Edhe diellin e ngjyrosin plot shkëndija

të zjarrta

Mashtrimet e djallëzitë me fjalët më

të arta

Kush nuk deshi ta ndërtonte i pari

mbretërinë

Nëpër shtigjet e të parëve gjetën

rrokullinë

Në këtë skëterrë polare predikon

si të ish qiell

Fatkeqësi e njerëzisë dekadat kanë shkuar

Atdheu im i ngjan kështjellës shkallmuar

Nëse nuk na deshi bota

Bijtë e kësaj toke pse na kanë shkatërruar

Zhurmat misterioze e kallin jehonën

Egërsi e botës ka zhuritur botën

Sa më rraskapitëse të jetë për njerëzinë

Për ata akoma më joshëse sokëllinë

Joshës e atraktive bëhet për ta pazari

Tërë zell galopojnë çmendërisht krekosur

Për kështjellën e tyre botës heqin siparin

Eh ju vemje mizore që degët e atdheut i prisni

Shpirtin dhuruar djallit e trungun gjymtuar

KRYQËZIMI I KOHËS

Tension artificial e marrëzi trillimesh

Si fantazma përmes sheshit apokalipsë e krimit

E gjora mëndje sikur të qe një kokërr grurë

A shërohen marrëzitë me marrëzi

Se motet e helmuara e fjala mbeti ngrirë

Zogjtë e erës u bënë dëshmi të kohës

Moti mbeti ngrirë e fjala u tha në buzë

Brigjeve të zbrazëta ndjehen dhimbjet e shpirtit

Me një peng po vjen e shkon kjo pranverë

Arma e shkatërrimit fillimin e fundit mbolli

E trembi klithma piskun e ditës

As uji s’e kryen gjithnjë hidratimin

Eh dhe një pranverë me ngjyra trishtimi

Vërtit kokrrat e mendimit me befasi dhelpre

Plot ligësi seç erdhi koha në stinë pranvere

Mes përmes shesheve u katandis edhe kotësia

Në makthe e tmerr u zhyt njeriu

Eh sheshi mes kryqëzimeve mbeti

PRAPË MUGËTIRË

Lavdi e rrejshme mbi hapësirën e zymtë

Lavdia nën- zëshëm dhëmbët kërcëllen

Me shoshë u zu dielli e nga dremitja

dot s’u zgjua

Shandani misterioz ngre dolli në errësirë

As vizën e kuqe askush s’e prek dot

Fjalët në tym mbeten kurthuar

Për ditë të ngushtë të gjendet kumbari

Kobi mos t’i bëjë hije mbretërisë

Në i përulesh madhështisë saj, ama

Identiteti seç i përndjek

Seç i ngatërrohen shtegtimet shqipes

Zemra e tokës vorbullën zien

Udhëkryqet e kohës flenë nën pikëllim

Lavjerrë i mbeti litari kohës

Se tërmetet e nëndheshme as i var dot

Teoria e evolucionit në suferina të ftohta

u ndry

Nga dhimbjet seç trishtohet hapësira

Zot si do e gdhi atë dita neser

NGUROHET KOHA

Drithërima tej përtej ballkanit vogël

Edhe europa fjalën në zgrip ua la

Zjarri i akullt dhe heshtja mes përmes

sheshit shkapërderdhë

Vënja dorën atdheut përmbi ballë

Në ia ndje dhimbjen a rrahjet e zemrës

Për pikat fundit mblidhet fjala

S’di në je zgjuar ende nga ëndërra

Pas tërmetit dëgjohet dhe oshëtima

Na duhet e qeshura dhe për hidhërim

bashkë- atdhetari im

Ngurrueshëm gjenden kohët se fjala u mpi

E në u shpërngulësh që këtej njëmend

Nën hirin e mallkimeve struko pendlat e mallit

Përmbytur janë në detin e ligësisë, ama

Sërish hijenat çuçurisin e gajasen plot humor

TJETËRKUND PIKON DIELLI

Brejtësit e kohës ajrin gllabërojnë

Skaj më skaj rrokulliset dredhia

Thonë se gjarpërit as këmbët s’i duken

Prej buçime frikësohet dhe shkëmbi

Dridhet e përdridhet fjala e besa

Në brirë të kaprollit u var marrëveshja

Në hone të shpirtit përralla zu vend

Nuk është më aty as shtëpi e mikut

Ndëshkon dhe besa si Zoti me vdekjen

Zbrazëti e kohës seç i dredh mendimet

Përgjërohet lutja e shpërfill cinizmi

Zhubravitet dlirësia e tundon mashtrimi

Djallëzitë e kohës seç sfidojnë dhe diellin

Shesheve të mermerta harbutëron lugatëria

Padron të tokës e qiellit a mos janë të pavdekshëm njerëzia

Sedra e trazuar plot naze përshtjellime

Pështirosur egoja e lugetërve të paprekshëm

Pas fshikëllimës djallit vrapon planetit

Se dielli tjetërkund pikon

KANOSET E VËRTETA

Zgurdullon drita në dritare shurdhohet moti

Edhe dielli mbledh rrezet mos ta shtyj gurin

Në mund të mos helmojë kafshimi i gjarpërit

Qeshim se sokakeve nuk sterkatemi dot

Murmurimë se xhunglën dot se davarit

Hijena e djaj shpatije e djerrina një i bënë

Edhe shkëmbi seç i trembet buçimës

Mbretëtia e shikimit shkallmon në

imazhe të frikshme

Kanoset e vërteta nga gjuhët e flakës

U thinjën dekadat bjeshkët nuk kapërcejnë

Fusha e mejdanit manipulon kohën

Vijëzohet imazhi për të nesërmen e brishtë

Ballë për ballë me kullat binjake

U sëmurë durimi e shembet nga dhembja

Dega e thyer prej rëre u mbështoll nga gjarpëri pikalosh

Caqet pa cak toka i djeg e përcëllon

Dëshira të heshtura vrasin vërtetësinë

Kryeneçe të zhuritur e kurthëruara

‘paq’ mbeten nga frengjitë e kohës

Stuhitë e rërës seç na i bartën ëndërrat

EDHE HËNA MBAJTI MASKË

Shfaqet si hijenë gëlltitësi izjarreve

Fjalën e lirinë var në litarin e vdekjes

Planetin njerëzorë në drithërima

qesëndisur

Mes përmes kurtheve shtrembërobet

e nesermja

Ku të gjendet forca të ushqehet e sotmja

Pasi e djeshmja qervish e bëri gjithësinë

Rrapëllimë e brishtësi trishtohet

dhe drithërimi

Rrënjëve tua iu kanos zbatica

E djeshmja e brishtë i zymtoi kohët

e ferrin ndërtoi mbi dhe

Gjithçka sot duket e heshtur

Plogështia e mjegullnajës i mblodhi

gjërat e bukura

Ankthi të zgjon e brenga peng të mban

Hapur ia ke dyert enigmës dhe çudisë

Mohimi i jezusit qe dhe lavdia e pjetrit

Nga luginë e ujqërve përcillen mesazhe

plot gënjeshtra

Mes magjisë e mashtrimit tekërliset mizoria

E fjala përgjaket nga dhimbja

Në pranga të ferrit përfundoi ajo stuhi dëbore

Edhe hëna mbajti maskë ato mbrëmje të

së premtes dhe të shtunës

FUNDËRR- ËNDËRRA

Pse ti pse je kurthuar me fjalën

Mos o zot i ke vënë çmim lëkurës sate

Bëlldum mbytesh në lumthin e miteve

As uji kristal i krojeve alpike s’të lan dot

As në dritën e meteorëve s’do të shohin

Në flasësh me megafon më s’do dëgjohesh

E vrave shpresën me mendimin tënd

Me pa maturinë godite ardhmërinë

Sepse dhe e shkuara të përndjek çdo hap

Nuk matesh dot as me milingonën

Vezullime të verbëra të zunë pritë

Rrugën ‘rrahit keq’ vetë e zgjodhe

Filma me fantazma mund të shfaqen

dhe në ëndërra

Kjo shpërfillje e vetvetes deri në pa kohësi

Kalkulon fati në kazanin e kohës

Mbi kalldremet gri vërdalloset e nesermja

Se gjarpërinjtë në pranverë ndërrojnë lëkurë

Eh në mund t’ia lexosh fundin ëndërrës

TUNDOHET DIOPTRIA

Tundohet dioptria hapësira gllabëron bardhësinë

Edhe drita për ne e panjohur u bë

Liria e verdallosur u derdh brigjeve

të harrimit

E mbështolli njeriun drita e dijes

Nuk mund të shkrihet asnjë materie

Sepse veçsa gërvishtet muri i kujtesës

Flakë mori laboratori i provave

Ndër meditime seç mbeti njerëzia

Zot na ruaj nga harbutëria

Nuk mund t’i ngatërrohet shqipes

fluturimi

Se europa ende azilet mban hapur

Në truallin e dhembjeve për qejf thurim

lavdi të rrejshme

Zemra e trishtë mendjen mban mbi dhimbje

Sikur çdo ditë do thotë fjalën e fundit

Eh lojërat më të vjetra në horizonte të reja

Ky dimri i acartë i pranverës

Përmes ëndërrave e shpresave

Seç përvëlohen kohërat

KAPERDIN TI O FATKEQJA, KAPERDI

U zhveshën fjalët prej ashpërsisë

së flakëve

Pikëllues fshihet imazhi nën perin

e merimangës

Tek humb orientimin në shesh të acarit

Meriton perëndore ashtu si turqëve

në errësirën e natës

Mjeshtrit e talentuar ikën me errësirën

Mistershëm përplasen fuqi të padukshme

Kapërdin ti o fatkeqja kapërdi

Hijenat vijnë e shkojnë se t’vegjlit këtu

i lënë

I përthau ajri me valixhe në dorë

Se pas mbeti në gropën e errët veçse

kahjen ndërrojnë

Si fantazma seç ngrihet mbretëria

Gjarpërinjtë e erës së re seç zaptuan

gjer mbi re

Pikë e zezë ç’gllabërim të zi i bënë vetes

Erëra të ftohta ballkanike kryqëzojnë

ty o atdhe

Për kohërat pis do flasin maskat

Ruaju qenit tend tek porta se ai

më s’të njeh

TREGËTIM FATI

Ta tundim e shkundim fort terkuzën e fatit

Mëkatet e përligjura mjegullnajës sillen

Ama merimangat kurthojnë rrjeta pluhuri

I panjohur udhëtimi për në skajin tjetër

Seç u gozhdua fjala e ajri

Hallakamë sharjesh zuzare ndizen egersohen

Grindemi tek sheshi hekur marrin frazat

Vrerë bëhet gjuha rrjedha myk pikon

Në majë shkelzeni tregtohet historia

Safi i paster cilit zot ti rrëfehesh

Mes gjithë këtyre turbulencave

Si mund ta dalloj cicërimën

Rrafshinave të trishta endet ëndërra fillikate

Marrëzisht buruan ato dallgë rëre

Pikëllim i muzgut e nata veç i pa

Republikë u ngrys në mbrëmje

Centralizëm polli mëngjesi

TRILLI ILEGJITIMON

Tej shikimit seç shtrihet pashallëku

Përfytyron gjymtyrët deri në rrokaqiej

Mistershëm hidhen tej harrimit imazhet

e trishta

Si me magji shterron fjala në kosore u pre

Aristokracinë e bëjnë fort mirë kohërat

bizare

Zhveshur janë kreshtat çatia prej qielli

E pata dëgjuar të thuhet se liria ndëshkon

Kacavjerrë në ajër orteku i demokracisë

Vapa e orientit zgjeron horizontin deri në dardanele

I mistershëm është thonë ky globi

i atdheut

Mes përmes ugareve të rreme sillet

guri

Kalërojnë largësive bredhin zbrazëtitë

Shiut peng ia merr ylberin

Përzjarret ajri uji përflaken kohët

Mjeshtria e trillit ilegjitimon të vërtetën

Në sheshin e etjeve mbeten lëvjerrë

bajraqet

Veç kot, sa për hesap të vet dhe inatin

e hënës

HALLAKAMË

Binarët e shpresës i rrëmben tufani i fuqishëm

Në trajta të shpifura e lëvjerr e nesermja

Lufta e parë vjetroi e sa të tjera u shpikën

Sharje fyerje hallakamë krejt atmosfera

Mes magjisë e mashtrimit në zgrip bie fjala

Zgjohen tej oqeanet prej thellësive

Imazhin pikëllues vërtit

Seç u mjegullua edhe maja më e lartë

Mbrapsht rrotullohen akrepat e orës

Ç’prish rendin nuhatësi i erërave

E prekshme frika kufizimet e klithëta brishtësitë

Rropulli të gëlltitura peng nga tjetër kohë

Rrëshqitje mikluese buzë lumit shkumëzues

U ngri kallkan sheshi e sokaku

Mugullira pllenuar në ligësi të dhelprës

Retë e zeza kalojnë mbi ty atdheu im

RIKTHIMI I HIJEVE

U përçart e egërsua gjuha e despotëve

Dëshirë e lashtë ky helmim i fuqisë

Tirani lakmitare tek forcon lëvozhgën

kërkon diell

Si xhonglerë përkëdhelesh me gjarpërinjtë

Martire të përgjakur në shkretëtirë burgose kohërat

U thërrmua fjala e besa nga arkitekti

i përrallës

Djep djallëzie ajo sofra e krimit

Kryeneqësia ta neverit mjegullbardha

zu diellin

Si gjarpëri sulmon zemërimi rebel

U kall bota me ashpërsinë e fjalës

Përbirohet zemra e tokës e gurin e çan

Si me magji davarit deri mbi re

Eh, ç’sharlatanizëm ka zaptuar hapësirat

PIKON INDIFERENCA

Hapur sherrosen në një tavolin hedhin zarin

Kapedanë të llahtarisur teh për teh gjuajnë

në shenjë

Në vdekje klinike e plandosën fjalën e syrin kapsollë

Blozë e vrerë mbi imazhin e së nesermes

Sytë mbyllur para aferave kokat e krimit lodrojnë

Qyqekall mbeti djerrinash kokëforta

u derdh në rërë

Trokasin kohërat zuzare deri në portat shpirtit

Matrapazë mashtrues huliganë në konsolidim magjik

Myk pikon indiferenca mbi legjitimitetin deshtak

Masakrohet fjala seç zhubravitet e drejta

Legjendë shpallet marrëzia që ringun katranosi

Teater lozin sheshit strategët kryqëzojnë shtigje

Shkelmojnë e turfullojnë me hirë e pa’hirë

Të mistershëm mbeten banorët e kësaj toke

Se mjeshtrit me namë e kanë shkelë rrugën

e qumështit

Në pe të merimangës mbeti varur fjala se besa s’zu vend

EKUINOKSI I FRYMËZIMIT

Nëpër netë të trishta rrugët të drejtonin

në bulevard

Zonjat e zonjës europë vringëlluan ashpër

me tehun e fjalës

Nuk kapërceje dot trungje si në mangalla

Edhe sorrat me sqep e godasin shqiponjën

Eh buka, buka të vret në përmbys kupën

Një kullë eifel ka bota por shqiponja

është imja

Amulli e ëndërrime kolaps u zhyt gjithësia

Pashallarët bëjnë sehir seç tymojnë nga

një puro

Ndizen e egërsohen për gjolin e zi bie fjala

Në mund ta shohim diellin nga frengjia

e atdheut

Se zarit as mund t’ia kesh besimin

Përgjumet ndërgjegja trimërinë në e bësh trime

Andej e këtej deri tejmatanë atlantikut

Të nëndheshme çelin lulebardhat

Bredhin largësitë trill i zjarrit mbillet fjala

Ç’ekuinoks frymëzimi për kohë të pa’paqëta

GËRHASIN E KUISIN

Përçudnisht e hijerëndë shpërthen

marramendja

Edhe hëna të pështiroset se dritën

e fsheh

Marrëzia që rri strukur vërtetësinë dot

s’e shpreh

Çdo mjedis e bën të trishtë ajo moster

plot përçmim

Maskë e dekor mbulurar skaj më skaj

Zënkat imiton nën shashka plot me tym

Kridhen universit si nën fuqi të opiumit

Ti pasha i botës së ligë mbi kuaj që rrapëllinë

Shkretëtirën e ferrin e mundën prej zullumit

Pa shpjegueshëm kryqëzuar udhët e

epokës së re

Nga ethet flakëritëse dehur në marrëzi

Makthit e përqeshjes i përvidhet me dinakëri

Bashkëfajtorët besnikë kthyer në bishë mizore

Thellë i gërryen shpirti veç gërrhasin e kuisin

Skëterrë e absurditet

Zhargonin e dyfytyrësisë pandeh e degdisin

Në cilën qarshi e ka kufirin kjo harbutëri

MOSTER E PËRÇMIMIT

Vrerë derdhen ulëtimat e çakenjëve

Nga llogoret e tyre si predhë gjuan fjala

Kamufluar plot guxim mbi kultin e plagës

së turbulluar

Në të fundmen ftohtësi përpin mistiken gri

Horizontet drithëron mes borës a stuhisë

Me flakët e zjarrit të shuar mjegullën bën re

Humori rebel i kësaj bote njerëzore

Mes zbrazëtisë kundërmon gjithë madhështi

Damkosur e thërrmuar shpërthen gjithë fuqi

Astrologët parashikojnë një verë plot

rrebesh

Kridhet imagjinata plot ritme dallgësh

Gjarpëri helmues ferrin freskon tërë afsh

e ndez

Moster e përçmimit me imazhe engjëjsh

Me skeletin e fjalës mistershëm gërmon

Pezmi në shpirt qiellin shpon ulëritshëm

Ndizen egërsohen fjala mbushet zemërim

Larg duket piku i së pafundmes kohë

Ngjyra e verdhë e europës kaloi oqeanet

Anija ballkanike veç sa ka nisur të lëkundet

NË TRUALLIN E DHIMBJEVE

Për mëkatin që dendet si mjegulla mbi re

Si muzë i pikon mëshira mes djallëzishë

Materias së padukshme që fati e kalkulon

Lëndinave të mallit ç’e thatoi shkretia

Brenda klithmave seç kalërojnë mijëra mendime

Në zenç mat veç kot sa për sebep

Vrimë e madhe vorbulla e epokës pafat

Konglomerat dështimesh kur abstraktja

është platformë

Përkufizohet heshtja në drithërima dy kohët

Nëse ëndërrën ta kanë vjedhur kallë ti kanë

mendimet

Thonë se zemra e tokës fsheh gralin e shenjtë

E parsia e sionit desh iu vu në kërkim

Duf i bën mendimet merre fundin si fillim të ri

Mes kryqëzimeve të kohës llogarit shpresat

e vakëta

Në truallin e dhimbjeve kthej lëndinat e mallit

Ç’po zbardhet dioptria

Zot mos e humb ndër hapësira

SPEKTAKEL MËKATARËSH

Këmbanë e madhe i ra ahijes

mbi histori

Mendime të prishta e mot plot

lëmyshk

Macja e zezë pret udhën e krajlat

s’tundulaten

Në digjesh ferreve për shpagim

Dhe lëkurëtrashen së’prapthi

në e kthesh

Tërë helmin e shpirtit cinikisht në librin

e harrimit të shkruar

Mesokohë shemtia i ra perandorisë

ethshëm amullon

Mos pendimesh në gjunjë s’i bie perendisë

Kaladredhat e kohës, gjymtojnë ndërgjegjen

që as dje s’qe

Spektakël mëkatarësh përçartin gjuhën despotike

Edhe mbi gozhdë të babëziturit qiellin

e nxinë

Kuriozitetet vërdallosen mbi këtë

botë mistike

Eh, në është i hijshëm globi i tëri delikat

dritë e errësirë

Po të ka tradhëtuar fati grabit lavdinë

tej matanë

Në do kalërosh sërish mbi tokën e tymosur

Gjunjëzohet krenaria

Fantazmat vallëzojnë në qetësi

Kësaj përmbytjeje të madhe

ECJE NËPËR FERR

Ai gjarpëri pikalosh hipur në shkëmbin

e shpirtit

Hithërimë helmimi horizontet zaptuar

Seç rrokulliset kulaçi i fatit në këtë botë

të trazuar

Zë'vrazhdë trumbeton furishëm lindje- perëndim

Shkelmim mbi dritën që sundon errësirën

Dynden e ngarkohen retë në ngricë

largësishë

Siberian vie i ftohti akull acarë na u bë pranvera

Nën zë gëlltit trajektoren e së nesermes

Eh kokfortësia e shkëmbtë ky mos- nuhatës

i erërave

Këto kohë të panjohura mes dyzimeve

Në zgrip të fjalës drejtpeshimi përdridhet

mistershëm

Hijerëndë timonieri copëton fjalën e kohën

Me artin e aktrimit shuplakën i jep botës

Si hijenat parahistorikë shfaqen imazheve

Seç shoshiten përrallat e fillimshekullit

Konferenca e paqes në i takon së shkuarës

Edhe epoka e ferrit i përket së kaluarës

Po e ardhmja a do shohë me syrin e tretë

MUGË

E trishtë bota që t’rrethon por dhe shkallët

për në ajër

Tej horizontit thërrmohet heshtja fjala tym

u bë

Kufizimet e klithëta të prekshme frikërat

për ta

Eh brishtësitë e ky fill krejt i përkohshëm

Kjo pranverë e plogësht e kjo botë krejt

e sëmurë

S’ka adrenalinë që dolli do ngre për dritën

Eh mbi fjalën plot rrjetizim pluhuri endin merimangat

Plot habi shpalosen dallgët mbi oqean

Ama dua ta ndreq nga e para gjithë këtë botë

Semaforin jeshil të shpresave në do ndezësh

Shkelmimet do të kumbonin përgjatë qiejve

Se satanët do asgjësonin deshët e trokaçit

Kobra në je ti e veshur me jelekun anti- plumb

Tkurresh si fantazmë e akullt mbuluar në gjethe

Eh ti satani i kullës së fildishtë tek prek shkëmbin nën shkretëtirën pranë detit blu

Në asgjësohet qilimi fluturues

Pa rërë, pa ajër, pa qiell, pa fjalë, pa at’dhe

e pa fre

Në këtë ankth pritjeje mos mbetsh pa kontinent

Tingëllojnë fjalët në këmbanëzat e murmurta

Brenda zgavrës seç duket e mbështjellë mendja

Mes përmes ligështisë u gjymtua e shkallmua besa

Turfullon ti mëmëdheu im turfullon

Gjithë ligësi të fëlliqura mbi ty

Belbëzojnë maskat

Marrëzirat si gurra gurgullojnë

AS DETI S’E PIN DHIMBJEN

Dukshëm në horizont rrjedha të mëdha gjaku

Pika t’i bjerë këtij sundimit të tretë

Përmbi çdo pikëllim pikën i vë vetes

Në i digjet qiriut krejt trilli i zjarrit

Është një barë i hidhur pelin i thonë

Ndizet e përzjarret ajri rërë u bë gjaku

I merr terri me errësirën u larguan

As hëna se pa mirë trishtimin

U përflak pendimi imazhet udhëve mbeten

MAKTHET E GJATA

Tunden e shkunden trerët e fjalës

As makthet e gjata nuk priten me gërshërë

Kështu u programuan udhët nën hije të kohës

Në merr formë e djeshmja, e nesermja do shuhet

Në hulli u hodh fara e bisha mbiu

U lidh nën atë qiell në skelet kockash

Sapo filloi cikli i madh

Gjithçka u gatua në pakohësinë e kohës

Sy më sy gjithmonë u nisën me humnerën

nga e para kanistra bosh ju mbeti

Se vaporët ikin me hije të natës

Mbi këtë dhe u përplas fort tërkuza e fatit

Eklipsi gjysmë hënë seç ra gjysmë shtizë

Thekshëm u rrit makthi e tensioni

Edhe pse, verë qe

Në mos hilja e lirisë

U var në litarë, deri në Kandaharë

Hambarë mistik i dhimbjes u bë e nesermja

Pamëshirshëm mes vere ngriu acari

Duhishëm ortekët ngrenë dallgë

U mpiks ngrica krizantema pikon lot pikëllimi

Fantazma akujsh në pyllin pa drurë

As dëshmitarë se desh koha

Roja i fiku currilat mbi gurë

Brenda vetvetes e burgos veten

Eh moj errësira e së panjohurës

Deri kur dhimbjeve do ja falim lotin

PËRZJARRET QIELLI

Rilindi feudali diku atje në cep kohe

U mbërthyen keqas sa për t’pirë verën e moçme

Të thur frazën më ulëritëse nuk është

mister kjo

Nën shtresat e mjegullnajës ku të fshehu

nata

Ky peng i kahershëm përplaset si dimri

i acartë

Në përceptohet materia tek zbardhet

dioptria

U lëkund paqja e besimi hekur marrin frazat

Ndizet durimi shkrumb u bë gjithësia

Me këmishë lindi mesjeta mespërmes udhëve e kohët kthyen pas

Fjala vret hapur shesheve përzjarret qielli

Shkencë e djallit thonë është filozofia

Eh, as ti se di pse të zë aq ethshëm drithërimi

Mizëri demonësh seç dremisin tmerrin

Besa e pabesia njësh i bëri njerëzia

Motive vallesh monstruoze luan absurditeti

E humbën shkelqimin sekretet e vjetra

U boshatisën edhe shpellat e çmendisë

Ëndërra e stërmadhe erën e hiles kundërmon

Eh kjo botë kaq e trishtë

Tërësisht e mpirë në shembëlltyrë

FERRI LABORATORIK

Kjo ndarje e fortë mes stinësh

Me ligjin famëkeq të shfarosjes

Udhëve në çmendinë mbeti shemtia

Në sy të së ardhmes ëndërrat u vranë

U lajthitën prijësit me shpirtërat djallëzorë

U madhështua marrëzia u pasurua ferri

U rrebëtuan krejt kryqëzimet

U lanë e shpëlanë damarët e trurit

E pa arritshme prapavija me laboratorët

e hiqeve

Me sy të djajve u pa ajo botë e sertë

Në zgavrën e vet mëshira zymtohet

Trishtohen hapësirat baticë e zbaticë

deri në majat e kodrave

Nën makthin e ferrit laboratorik

Shfrenim eksperimentesh kacavarë

mbi kohë

Seç u shkrumbua e përval fjala e besimi

Në qe varur shpresa në dorën e njeriut

Ferri gllabëron mbi kalkulimet e fatit

Tragjikomedi e botës kjo marrëzi ndër

gjyqe të kohës

Thjeshtësia në e ka emrin madhështi

Mashtrimi e tirania janë djallëzi

Montag, 4. November 2024

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen